Dolinka Lodowa to jedno z najbardziej surowych i dzikich miejsc słowackich Tatr Wysokich — wąska, kamienna dolinka, w której śnieg i lód potrafią zalegać przez całe lato. To miejsce dla tych, którzy szukają prawdziwej górskiej surowości, nieokiełznanej przyrody i ciszy, której nie zakłóca żaden tłum.

Dolinka jest wąska i długa, pokryta kamiennym pustkowiem z rzadkimi kępkami trawy i alpejskich roślin. Otaczają ją potężne szczyty: Lodowa Kopa, Lodowy Szczyt, Mały Lodowy Szczyt i Żółty Szczyt. W górnej części doliny kryje się cyrk lodowcowy z Lodowym Stawkiem — najwyżej położonym stałym jeziorkiem w Tatrach, leżącym na wysokości 2157 m n.p.m. Nawet latem krajobraz przypomina tu zimę: zacienienie i wysokość sprawiają, że płaty śniegu towarzyszą wędrowcowi przez całą ciepłą porę roku. Atmosfera jest surowa, niemal ascetyczna — ale właśnie to przyciąga tu tych, którzy pragną czegoś więcej niż widokówkowych panoram.

• Schronisko Téryego → Czerwona Ławka: szlak żółty (jednokierunkowy), ok. 1 h 30 min, trasa wymagająca
• Schronisko Téryego → Lodowa Przełęcz: szlak zielony, ok. 1 h 30 min w górę / 1 h 10 min w dół, trasa wymagająca; od rozdroża w dolince do przełęczy ok. 45 min w górę / 35 min w dół

• W dolince dozwolone jest uprawianie skialpinizmu.
• Szlak żółty przez dolinkę jest jednokierunkowy — prowadzi od schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego w Dolinie Staroleśnej.
• Ze względu na długo zalegający śnieg i lód, dolinka wymaga szczególnej ostrożności wczesną wiosną i jesienią.

Latem 1854 roku botanik Feliks Berdau zastał dolinkę całkowicie pokrytą śniegiem, a w 1878 roku sam Tytus Chałubiński wraz z przewodnikami Szymonem Tatarem i Wojciechem Rojem pobłądził tu we mgle, wspominając później: 'Śmierć już była blisko'. To miejsce z charakterem — i z historią.