Dolina Sławkowska to jedno z najbardziej dzikich i niedostępnych miejsc w całych Wysokich Tatrach — mała, zamknięta dolina otoczona ze wszystkich stron murem szczytów, do której nie prowadzi żaden znakowany szlak. To właśnie ta niedostępność sprawia, że pozostaje ona niemal nieznana przeciętnemu turyście, a jednocześnie wyjątkowo dobrze zachowana.

Dolina ma wyraźny charakter morenowy — lodowiec wyrzeźbił tu tarasowaty krajobraz pełen doskonale zachowanych moren, jeziorek i trawiastych grzbietów bogatych w wysokogórską florę. Otaczają ją potężne szczyty: Bradavica (2 476 m n.p.m.) w głębi doliny, Slavkovský štít (2 453 m n.p.m.) od północy oraz grzbiet Skrinice (ok. 2 350 m n.p.m.) od wschodu. Wejścia strzeże morenowy nasyp Sennej Kopy (1 848 m n.p.m.) z gęstymi zaroślami kosodrzewiny. Zamknięta część doliny rozciąga się na długości około trzech kilometrów, opadając łagodnie od 2 200 m do 1 900 m n.p.m. W jej sercu leży Szontaghovo pleso — urokliwe jeziorko nazwane na cześć pioniera balneologii i założyciela Nowego Smokovca, Mikuláša Szontága.

• Dolina nie posiada żadnego znakowanego szlaku i jest oficjalnie niedostępna dla turystów. W pobliżu jej wejścia przebiega Tatrzańska Magistrala (szlak czerwony) z Hrebienka do Śląskiego Domu — sama dolina nie jest z niej widoczna.

• Dolina Sławkowska jest Narodową Rezerwatą Przyrodniczą (od 1991 r.) z najwyższym stopniem ochrony — poziom 5. Wstęp bez zezwolenia jest zakazany.
• Powierzchnia chroniona: ok. 979 ha.
• Rezerwat chroni labylne wysokogórskie geosystemy z formami glacjalnymi oraz rzadkie gatunki roślin i zwierząt od piętra montańskiego po subniwalny.

Już w 1878 roku Węgierskie Towarzystwo Karpackie wybudowało tu kamienny schron — lawinа zniszczyła go cztery lata później. Historia zatoczyła koło w 1945 roku, gdy kolejna lawina zniszczyła odbudowaną chatę. Dolina nie dała się oswoić i dziś pozostaje taka, jaka była od zawsze — dzika i wolna.