Dolina Jastrzębia to jedna z tych tatrzańskich dolin, których nie zdobędziesz szlakiem turystycznym — a właśnie to czyni ją tak intrygującą. Ta wisząca dolina polodowcowa skrywa się jako boczne odgałęzienie Doliny Zielonej Kieżmarskiej, oddzielona od niej stromym, pionowym progiem zwanym Jastrzębimi Spadami.

Krajobraz doliny jest surowy i skalisty — typowy dla wysokogórskich, polodowcowych zakątków Tatr Wysokich. Otaczają ją charakterystyczne granie i szczyty: od Doliny Jagnięcej oddziela ją Jastrzębia Grań z Jastrzębią Turnią, od Doliny Kołowej i Doliny Czarnej Jaworowej — główna grań Tatr, a od Doliny Dzikiej — Czarny Grzbiet. To miejsce dzikie i niedostępne, pozbawione ludzkiej ingerencji, co nadaje mu wyjątkowy, pierwotny charakter.

Choć nie da się tu wejść pieszo, dolina jest doskonale widoczna z popularnego szlaku turystycznego.

Jak dotrzeć

• Magistrala Tatrzańska — stąd rozpościera się widok na pusty, skalisty krajobraz Doliny Jastrzębiej, bez konieczności wchodzenia w jej obręb

Praktyczne informacje

• Dolina Jastrzębia jest niedostępna dla turystów — nie prowadzi tam żaden znakowany szlak
• Można ją podziwiać wyłącznie z daleka, z trasy Magistrali Tatrzańskiej

Pierwsze udokumentowane odwiedziny doliny to wyprawa Stanisława Staszica z przewodnikami w 1804 roku, a zimą jako pierwsi dotarli tu Gyula Hefty i István Laufer w 1912 roku — dziś pozostaje ona miejscem dla najbardziej zdeterminowanych taterników, obserwowanym przez zwykłych turystów jedynie z oddali.