Dolina Dzika to jedno z najbardziej niedostępnych i tajemniczych miejsc słowackich Tatr Wysokich. Wisząca dolinka polodowcowa, ukryta wysoko ponad Zielonym Stawem Kieżmarskim, zachwyca surowym, nietkniętym krajobrazem i poczuciem absolutnej dzikości. Jeśli szukasz miejsca z dala od tłumów i znakowanych szlaków — trafiłeś idealnie.

Dolinę od Doliny Zielonej Kieżmarskiej oddziela wysoki próg skalny, z którego z hukiem spadają Dzikie Siklawy — Długi Wodospad i Miedziana Siklawa. Górna część doliny, zwana Baranią Kotliną, kryje odnogę o nazwie Miedziana Kotlina, podchodzącą aż pod masyw Łomnicy. Śnieg zalega tu niemal przez cały rok, a w Miedzianej Kotlinie znajdziesz Miedzianego Śnieżnika — płat śniegu, który nigdy całkowicie nie topnieje. Latem narciarze i skialpiniści korzystają z tych płatów śniegu, a od 1976 r. pod Baranimi Rogami montowany był sezonowy wyciąg narciarski. Panorama z okolic Rakuskiej Przełęczy na tę dziewiczą dolinę robi niezapomniane wrażenie.

• Dolina Zielona Kieżmarska (Zeleného plesa) — brak znakowanego szlaku do wnętrza doliny; dostęp przez nieoznakowaną trasę zabezpieczoną w 1904 r., prowadzącą na Baranią Przełęcz (2389 m n.p.m.) — wymagający, tylko dla doświadczonych turystów
• Widok na dolinę: szlak Magistrali Tatrzańskiej z Rakuskiej Przełęczy poniżej Rakuskiej Czuby (2037 m n.p.m.) — dostępny szlakiem znakowanym

• Przez dolinę nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny — wejście tylko dla doświadczonych alpinistów i skialpinistów
• Dolina leży na terenie słowackich Tatr Wysokich (TANAP) — obowiązują przepisy parku narodowego
• Latem dolina udostępniona jest dla narciarzy i skialpinistów korzystających z płatów śniegu

Pierwszym udokumentowanym gościem Doliny Dzikiej był Robert Townson, który odwiedził ją z przewodnikiem już 6 sierpnia 1793 r. Polska nazwa doliny pochodzi wprost od jej dzikiego, nieposkromionego wyglądu — i trzeba przyznać, że nazwa ta jest w pełni zasłużona.