Dolina Czarna Jaworowa to jedno z tych tatrzańskich miejsc, które od dawna urzekały wędrowców swoją dziką, nietkniętą urodą. To wschodnie odgałęzienie słowackiej Doliny Jaworowej, liczące około 3 km długości — cicha, trudno dostępna i właśnie dlatego wyjątkowa.

Krajobraz doliny zachwyca surowością i pierwotnym charakterem. W środkowej części, wśród kosodrzewiny, na wysokości 1493 m n.p.m. ukryty jest Czarny Staw Jaworowy — jedno z bardziej urokliwych jezior w tej części Tatr. Dnem doliny płynie Czarny Potok Jaworowy, który tworzy efektowną kaskadę Czarnej Siklawy na tzw. Czarnych Spadach. Górna część doliny rozgałęzia się w mniejsze odnogi — największą i najpiękniejszą jest Dolina Śnieżna, wciskająca się ku masywowi Lodowego Szczytu. Jej dno pokrywają wieczne pola firnowe o charakterze lodowcowym, co nadaje temu miejscu iście arktyczny klimat. Zimą dolina staje się zupełnie biała i jeszcze bardziej odizolowana od świata.

• Dolina Czarna Jaworowa jest dostępna wyłącznie dla taterników — nie prowadzi przez nią żaden znakowany szlak turystyczny. Punktem wyjścia jest Dolina Jaworowa po stronie słowackiej. Wymagane odpowiednie doświadczenie wspinaczkowe i przygotowanie.

• Dolina nie leży w granicach rezerwatu przyrody, jednak brak znakowanych szlaków oznacza, że wejście jest zarezerwowane wyłącznie dla taterników.
• Teren jest wymagający — przed wyprawą należy zapoznać się z aktualnym stanem warunków górskich.

Pierwszym potwierdzonym gościem w Dolinie Czarnej był Stanisław Staszic, który dotarł tu w 1804 roku. Zimowe warunki doliny poznali jako pierwsi Wiesław Stanisławski i Henryk W. Mogilnicki — 26 grudnia 1930 roku.