Bieszczadzki Park Narodowy to jedno z najdzikszych i najbardziej urzekających miejsc w Polsce — rozległy obszar chroniony w sercu Karpat Wschodnich, gdzie połoniny otwierają się na bezkresne horyzonty, a w lasach swobodnie wędrują niedźwiedzie, wilki i żubry. To największy park narodowy w polskich górach i czwarty co do wielkości w całym kraju, obejmujący ponad 292 km² pierwotnej przyrody.

Krajobraz parku zachwyca o każdej porze roku. Wiosną wzdłuż potoków zakwita śnieżyca wiosenna, latem połoniny pokrywają się feerią barwnych kwiatów, jesień przynosi spektakularne pożary barw w buczynach, a zima otula całość w ciszę i biel. Powyżej 1150–1250 m n.p.m. rozciągają się unikatowe wschodniokarpackie hale — połoniny — nieznane nigdzie indziej w Polsce. Wśród szczytów dominuje Tarnica (1346 m n.p.m.), najwyższy szczyt polskich Bieszczadów. Wędrując dolinami, można trafić na ślady dawnych wsi: podmurówki domów, zdziczałe sady i przydrożne drzewa — pamiątki po wysiedlonej w latach 40. XX wieku ludności.

• Ustrzyki Górne — punkt startowy dla szlaków na Tarnicę, Halicz i Połoninę Caryńską; trudność umiarkowana do wymagającej
• Wołosate — klasyczny szlak na Tarnicę (szlak niebieski), ok. 2–3 godz. w jedną stronę, trudność umiarkowana
• Ustrzyki Dolne — w pobliżu Ośrodka Naukowo-Dydaktycznego i Muzeum Przyrodniczego BPN; dobry punkt startowy od północy

• Wstęp na teren parku wymaga zakupu biletu — punkty kasowe rozmieszczone są przy głównych wejściach
• Prawie 70% powierzchni objęte jest ochroną ścisłą — poruszanie się wyłącznie po wyznaczonych szlakach
• Park otwarty przez cały rok; sezon turystyczny: maj–październik
• W dolinie Wołosatego i Tarnawie Niżnej można spotkać konie huculskie wypasane w ramach programu ochrony łąk

W granicach parku żyje największe dziko żyjące górskie stado żubrów na świecie — blisko 280 osobników zaaklimatyzowanych w Bieszczadach od lat 60. XX wieku. To samo w sobie wystarczy, by wybrać się tu choć raz w życiu.