Szara Turnia to najbardziej wybitna z turni Małego Giewontu, dobrze widoczna z Zakopanego, szczególnie w porannym świetle, kiedy jej szare, wapienne ściany nabierają ciepłej barwy. To cel dla wspinaczy i miłośników tatrzańskich grani, a nie miejsce na spokojny spacer.

Szara Turnia wznosi się na północno-wschodniej grani Skrajnej Giewonckiej Baszty, od której oddziela ją Szara Przełączka. Posiada dwa wierzchołki – nieco wyższy jest ten południowy, a między nimi rozciąga się płytkie, trawiaste siodełko, z którego opada urwiste zacięcie ciągnące się przez całą długość ściany. Północne ściany turni opadają stromo do Szarego Żlebu, tworząc krajobraz surowy i dziki, typowy dla wapienno-dolomitowego masywu Małego Giewontu. Widok na te ściany, zwłaszcza o wschodzie słońca, należy do najbardziej charakterystycznych obrazów zakopiańskiej panoramy.

• Szara Turnia nie posiada znakowanego szlaku turystycznego – dostępna jest wyłącznie dla wspinaczy taternickich, poruszających się poza szlakami za zgodą odpowiednich służb.
• Podejście wspinaczkowe prowadzi od strony Doliny Białego lub Kondratowej, w rejon Małego Giewontu i Szarego Żlebu.

• Wejście na Szarą Turnię wymaga umiejętności taternickich – pierwsze przejście ocenione zostało na VI+ w skali UIAA.
• Teren znajduje się poza siecią znakowanych szlaków turystycznych TPN, dlatego wspinaczka wymaga odpowiednich uprawnień i zgłoszenia.

Pierwsze przejście Szarej Turni wykonali Jacek Jania i Stanisław Kurek dopiero 10 sierpnia 1988 roku – to jedna z najpóźniej zdobytych turni w Tatrach, mimo że od dawna przyciągała wzrok mieszkańców i turystów patrzących w stronę Giewontu.