Mały Kołowy Szczyt (słow. Malý Kolový štít, niem. Englischspitze, węg. Englisch-csúcs) – szczyt w słowackiej części Tatr Wysokich o wysokości 2276 m. Jest pierwszym od zachodu wierzchołkiem Jastrzębiej Grani (Karbunkulový hrebeň), odchodzącej w kierunku wschodnim od znajdującej się w grani głównej Tatr Wysokich Czerwonej Turni (Belasá veža). Mały Kołowy Szczyt oddzielony jest od Czerwonej Turni Czerwoną Przełączką (Belasé sedlo), a od Zadniego Jastrzębiego Kopiniaka (Zadný kopiniak) na wschodzie – pierwszego od zachodu z Jastrzębich Kopiniaków – Zadnim Jastrzębim Karbem (Zadná karbunkulová štrbina). Mały Kołowy Szczyt jest najwyższym wzniesieniem w całej Jastrzębiej Grani. Jastrzębia Grań rozdziela należące do systemu Doliny Kieżmarskiej (dolina Bielej vody Kežmarskej) Dolinę Jagnięcą (Červená dolina) na północy i Dolinę Jastrzębią (Malá Zmrzlá dolina) na południu. Ściana północna ma bogatą rzeźbę i pokryta jest piargami, trawami i rumowiskami. Inny charakter ma ściana południowa, zaliczana do najpotężniejszych tatrzańskich krzesanic. Ma ona ponad 200 m wysokości, a od prawej do lewej (patrząc od dołu) wyróżnia się w niej następujące formacje: prawy filar ponad Pośrednią Kopiniakową Drabiną, prawą depresję ponad lewą częścią Pośredniej Kopiniakowej Drabiny, środkową depresję ponad środkowymi partiami Niżniej Kopiniakowej Drabiny, środkowy filar ponad górnymi partiami Niżniej Kopiniakowej Drabiny, kulminujący w wierzchołku, lewą depresję ciągnącą się od lewego końca Niżniej Kopiniakowej Drabiny do siodła w zachodniej grani szczytu, lewy filar pnący się od wylotu rynny zbiegającej z Czerwonej Przełączki do garbu w zachodniej grani szczytu. Od prawej strony podnóża pną się w południowej ścianie masywu ukośnie w lewo Niżnia Kopiniakowa Drabina oraz Pośrednia Kopiniakowa Drabina. Na Mały Kołowy Szczyt, podobnie jak na inne obiekty w Jastrzębiej Grani, nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Najdogodniejsze drogi dla taterników wiodą na szczyt z obu stron grani oraz z Doliny Jagnięcej (0+ do I w skali UIAA). Z dróg biegnących ścianą południową najłatwiejsza biegnie prawym filarem i jest nadzwyczaj trudna (V). Ukosem przez tę ścianę wiedzie droga Motyki (VI–), według Witolda Henryka Paryskiego jedna z najwspanialszych dróg klasycznych w Tatrach. Szczyt nie bywa odwiedzany przez turystów. Z wierzchołka rozciąga się rozległy widok. Pierwsze odnotowane wejście na Mały Kołowy Szczyt należy do Karola Englischa i jego matki Antoniny, którzy zdobyli go 18 lipca 1898 r. od północy w towarzystwie przewodników, Johanna Hunsdorfera seniora i Johanna Strompfa. Wyczyn ten został upamiętniony w języku węgierskim i niemieckim nazwaniem szczytu od nazwiska jego zdobywcy. Zimą pierwsi na szczycie byli Zofia Krókowska, Jadwiga Honowska i Jan Alfred Szczepański 5 kwietnia 1928 r. Trudne wejście ścianą południową należy do Stanisława Motyki, Rudolfa Damca, Wacława Konarzewskiego i Andrzeja Marusarza juniora (9 sierpnia 1938 r.). Początkowo Mały Kołowy Szczyt był zaliczany do masywu Kołowego Szczytu i stąd pochodzi jego nazwa. Po nazewniczym wyodrębnieniu Małego Kołowego Szczytu włączano do szczytu bezimienne wówczas Jastrzębie Kopiniaki aż do Jastrzębiej Przełęczy.