Zamek Pieniński to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc w polskich górach — średniowieczna warownia schowana wśród skał na wysokości 740–760 m n.p.m., tak doskonale wtopiona w krajobraz, że przez wieki była niewidoczna zarówno z dolin, jak i z okolicznych wzniesień. To jeden z najstarszych murowanych zamków w Polsce i prawdopodobnie najwyżej położony murowany zamek w polskiej części Karpat.

Ruiny leżą na północnym zboczu Zamkowej Góry (792,7 m n.p.m.), będącej częścią masywu Trzech Koron. Otaczają je urwiska skalne, gęste lasy jaworowe i mieszane, a wśród murów rosną goździki, aster alpejski i chryzantemy Zawadzkiego. Wiosną i latem miejsce to emanuje dziką, nietkniętą atmosferą — latem chłodnym cieniem, jesienią złotem liści bukowych. Zimą zamek jest praktycznie niedostępny ze względu na oblodzone szlaki.

• Krościenko nad Dunajcem (parking przy centrum) — niebieski szlak PTTK w kierunku Trzech Koron, ok. 2–2,5 h, umiarkowanie trudny; od szlaku do ruin prowadzą kamienne schody
• Schronisko PTTK 'Trzy Korony' — niebieski szlak, niecałe 3 km, ok. 45–60 min, umiarkowany
• Schronisko PTTK 'Orlica' — niebieski szlak, ok. 7 km, ok. 2,5–3 h, umiarkowanie trudny

• Ruiny leżą na terenie Pienińskiego Parku Narodowego — obowiązują zasady parku
• Zamek otwarty dla turystów od 2009 r., zamknięty w 2017 r. po osunięciu stropu, ponownie otwarty od grudnia 2020 r.
• Tuż poniżej ruin znajduje się Grota św. Kingi — warto odwiedzić przy okazji
• Wejście na teren ruin wymaga zejścia ze szlaku — kamienne schody

Według legendy podczas oblężenia tatarskiego w 1287 r. gęsta mgła cudownie ukryła zamek przed napastnikami — zasłuchane w modlitwie klaryski miały zostać ocalone dzięki interwencji niebios. Historia i mit splatają się tu ze sobą równie mocno jak kamienie i skały.