Sokolica (747 m n.p.m.) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów Pienin — skalny bastion z niemal pionowymi ścianami opadającymi 310 metrów wprost do przełomu Dunajca. To nieduży, ale charakterny wierzchołek, który zachwyca już z daleka i nagradza widokami, które trudno zapomnieć.

Ze szczytu roztacza się panorama na Pieniński Przełom Dunajca, Pieniny Środkowe, Małe Pieniny, Magurę Spiską oraz Tatry Bielskie i Tatry Wysokie. Południowe urwiska opadają pionową ścianą sięgającą 100 metrów, a tuż pod szczytem uwagę przyciąga spiczasta skała zwana Głową Cukru — szczególnie efektowna oglądana z Drogi Pienińskiej. Na grani rośnie kilka reliktowych sosen liczących ponad 550 lat — to jedne z najstarszych sosen w Polsce. Wiosną i jesienią mgły unoszące się nad Dunajcem nadają temu miejscu niemal mistyczny charakter.

Północne stoki porastają lasy bukowo-jodłowe, na skalnych ścianach kwitną rzadkie rośliny wapieniolubne — smagliczka skalna, aster alpejski i złocień Zawadzkiego. W urwiskach gniazdują pomurniki i pustułki.

• Ze Szczawnicy — niebieski szlak (Sokola Perć), ok. 1 h 15 min, trasa umiarkowana
• Z Trzech Koron przez grań Pieninek — niebieski szlak, ok. 2 h 35 min, trasa umiarkowana
• Z Krościenka przez przełęcz Sosnów — zielony szlak do przełęczy, dalej niebieski, ok. 1 h 40 min, trasa umiarkowana

• Wejście na sam szczyt jest płatne — bilet uprawnia również do wejścia na Trzy Korony w tym samym dniu.
• Ostatni odcinek na szczyt to boczna ścieżka zabezpieczona metalowymi poręczami — ok. 40 m przewyższenia, 7 minut podejścia.
• Szczyt leży w granicach Pienińskiego Parku Narodowego.
• Szlak ze Szczawnicy prowadzi przez przewóz promowy (Nowy Przewóz) na drugą stronę Dunajca — warto uwzględnić czas oczekiwania na prom.

Sokolica znana jest turystom od dawna — już w 1867 roku powstał jej pierwszy album fotograficzny, a w prasie z 1880 roku pisano, że wdzierają się na nią tylko osoby silne i umiejące chodzić po górach. Nazwa szczytu pochodzi od sokołów, które niegdyś tu gniazdowały.