Sławkowska Przełęcz (słow. Slavkovské sedlo, niem. Blásyscharte, węg. Blásy-horhos, Blásy-nyereg) – szeroka przełęcz położona na wysokości ok. 2295 m n.p.m., odgraniczająca Sławkowską Grań od Nowoleśnej Grani w słowackiej części Tatr Wysokich. Odgranicza ona także dwa skrajne wierzchołki tych grani – Zadnią Sławkowską Czubę i Skrajną Nowoleśną Turnię. Na Sławkowską Przełęcz nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, dla taterników stanowi dogodne przejście pomiędzy Doliną Sławkowską a Doliną Staroleśną. Na siodło Sławkowskiej Przełęczy wchodzono od dawna. Była ona dobrze znana koziarzom, a od ok. 1885 r. także turystom. Polska i słowacka nazwa Sławkowskiej Przełęczy pochodzi od Sławkowskiego Szczytu. Nazewnictwo niemieckie i węgierskiego upamiętnia Eduarda Blásyego – znanego węgierskiego taternika, pierwszego zdobywcę wierzchołka Rysów.