Jaworowa Przełęcz to jedno z dzikich, nieokiełznanych miejsc w głównej grani Wysokich Tatr — szerokie siodło między Jaworowym Szczytem a Małym Ostrym Szczytem, ukryte z dala od utartych szlaków. To miejsce dla tych, którzy szukają prawdziwej tatrzańskiej przygody, z dala od tłumów.

Przełęcz leży w najgłębszej depresji grani między Wielką Doliną Zimną a Doliną Jaworową. Po wschodniej stronie Jaworowego Szczytu rozciągają się Siwe Zęby — niemal poziomy, postrzępiony odcinek grzbietu, który robi ogromne wrażenie. Od północy pod przełęczą kryje się Zadnia Dolina Jaworowa, od południa zaś Ostry Kocioł z Siwymi Stawkami. Jesienią skały nabierają głębokich barw, zimą całość skuta jest lodem i śniegiem, tworząc surowy, alpejski krajobraz, który zapiera dech w piersiach.

• Jaworowa Przełęcz nie jest dostępna znakowanymi szlakami turystycznymi — wejście możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.

• Wejście dozwolone tylko z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim (UIAGM).
• Teren techniczny, wymagający odpowiedniego sprzętu i doświadczenia.
• Najlepszy sezon: lato i wczesna jesień — warunki zimowe są ekstremalne.

Historycznie przełęcz była znana pod wieloma nazwami — po słowacku przez pewien czas funkcjonowała jako 'Červená lávka', po niemiecku 'Rote Bank', po węgiersku 'Vöröspad'. Pierwsze znane przejście latem wykonał Viktor Lorenc w październiku 1878 roku, natomiast zimowe zdobycie przypadło Viktorowi Rolandowi i Štefanovi Zamkovskiemu w marcu 1928 roku.