Park Narodowy Lasu Bawarskiego to najstarszy park narodowy Niemiec — prawdziwa ostoja dzikiej przyrody, gdzie natura rządzi się własnymi prawami. Rozległa puszcza przy granicy z Czechami oferuje wędrowcom niezwykłe widoki, ciszę górskich lasów i spotkania z rzadkimi zwierzętami, takimi jak ryś czy wilk.

Krajobraz parku zachwyca o każdej porze roku. Latem gęste lasy jodłowo-bukowo-świerkowe skrywają chłodne górskie potoki i tajemnicze torfowiska wysokie z jeziorkami, jak malowniczy Latschensee. Jesienią las płonie barwami, zimą szczyty pokrywa gruby śnieg — w Hochlagen potrafi sięgać ponad metr. Najwyższy szczyt parku to Großer Rachel (1453 m n.p.m.), nieco niżej wznoszą się Lusen (1373 m) i Großer Falkenstein (1315 m). Na Lusenie szczyt zdobi malownicze rumowisko skaliczne porośnięte porostami, a widoki na czeską stronę granicy są wprost olśniewające.

• Na Großer Rachel — parkingi Gfäll lub Racheldiensthütte, latem dojazd autobusami IGEL (drogi zamknięte dla aut); trasa umiarkowanie trudna, kilka godzin marszu.
• Na Lusen — parkingi Fredenbrücke, Waldhäuser/Ausblick lub Waldhausreibe, obsługiwane przez autobusy IGEL; trasa umiarkowana, na szczyt prowadzi stroma ścieżka zwana 'Himmelsleiter'.
• Na Großer Falkenstein — przez wąwóz Höllbachgspreng z okolicic Zwieslerwaldhaus; trasa umiarkowana do wymagającej.

• W strefach rdzeniowych parku (Kerngebiet) obowiązuje nakaz poruszania się wyłącznie oznakowanymi szlakami — od 15 listopada do 15 lipca.
• Psy muszą być prowadzone na smyczy przez cały teren parku.
• Camping i rozpalanie ognisk dozwolone tylko w wyznaczonych miejscach.
• Drony są zakazane.
• Centra edukacyjne Hans-Eisenmann-Haus (przy Neuschönau) i Haus zur Wildnis (przy Ludwigsthal) oferują bezpłatne wystawy i zagrody z dziką fauną.
• Latem autobusy IGEL i pociągi Waldbahn zapewniają wygodny bezsamochodowy dojazd do parku.

Park powstał 7 października 1970 roku jako pierwszy park narodowy w Niemczech. Jego motto — 'Natur Natur sein lassen' ('Niech natura będzie naturą') — dobrze oddaje filozofię miejsca: tu nie ingeruje się nawet w żerowanie kornika drukarza, dzięki czemu obserwować można fascynującą sukcesję lasu od martwych świerczyn po bujny młodnik.