Wielki Roklan (1453 m n.p.m.) to drugi co do wysokości szczyt Lasu Bawarskiego i zarazem najwyższy wierzchołek Parku Narodowego Bayerischer Wald. To miejsce, gdzie dzika przyroda odzyskała swoje prawa — a widoki ze skalnego szczytu wynagradzają każdy wysiłek.

Na grzbiecie dominuje surowy, pierwotny krajobraz: od połowy lat 90. XX w. kornik drukarz przetrzebił tu rozległe świerczyny, a park narodowy pozwolił naturze działać samodzielnie. Dziś w miejscu monotonnych monokultur rośnie zróżnicowany las mieszany — żywy dowód leśnej sukcesji. Ze skalnego wierzchołka rozciąga się panorama od Ossera i Arbergu na północnym zachodzie aż po Dreisesselberg na południowym wschodzie; przy sprzyjających warunkach atmosferycznych można dostrzec Alpy — od Totes Gebirge po Zugspitze. Zimą szczyt pokrywa gruba pokrywa śnieżna, a wejście wymaga nart skiturowych lub rakiet śnieżnych.

• Parking Gfäll — najkrótsza trasa, ok. 1,5 godz., umiarkowana trudność
• Oberfrauenau — alternatywny punkt startowy, umiarkowana trudność
• Stacja kolejowa Klingenbrunn — alternatywny punkt startowy
• Parking Racheldiensthütte — alternatywny punkt startowy

• Dojazd samochodem na parkingi Gfäll i Racheldiensthütte jest zamknięty od 15 maja do 2 listopada w godz. 8–18 — w tym czasie dojechać można wyłącznie autobusami Igelbus (Regionalbus Ostbayern).
• Na szczyt nie można wjechać rowerem górskim — wejście wyłącznie pieszo.
• Zejście na stronę czeską nie jest możliwe — tradycyjny punkt wyjścia, schronisko Roklanská chata, leży w strefie ochrony ścisłej Parku Narodowego Szumawa i obowiązuje tam zakaz wstępu.
• Pobliskie schronisko Waldschmidthaus jest obecnie zamknięte z powodu kapitalnego remontu.

Na szczycie stoi drewniany krzyż i mała wiata górskiego pogotowia ratunkowego, a nieco poniżej, po południowo-wschodniej stronie, spoczywa w ciszy jezioro Rachelsee — idealne miejsce na chwilę odpoczynku w drodze powrotnej.