Jezioro Goczałkowickie to rozległy zbiornik zaporowy na Wiśle w sercu Śląska, który łączy w sobie funkcję strategicznego rezerwuaru wody pitnej z rolą wyjątkowego ptasiego raju. Choć dostęp do samej tafli wody jest ograniczony, spacer koroną zapory i widoki na rozciągający się horyzont wodny potrafią zaprzeć dech w piersiach.

Zbiornik powstał w 1956 roku i dziś zajmuje powierzchnię aż 3200 ha — to jeden z największych sztucznych akwenów w Polsce. Krajobraz wokół jest płaski, spokojny i niezwykle nastrojowy: szerokie lustro wody otoczone trzcinowiskami, łąkami i zadrzewionymi brzegami zmienia swój charakter wraz z porami roku. Wiosną i jesienią zbiornik staje się przystankiem dla tysięcy ptaków wędrownych, zimą przyciąga obserwatorów mglistymi panoramami, a latem korona zapory jest popularnym miejscem spacerów i przejażdżek rowerowych.

• Goczałkowice-Zdrój (parking przy zaporze) — spacer koroną zapory w kierunku Zabrzegu, trasa piesza i rowerowa, ok. 3 km, łatwy
• Od strony drogi nr 939 wzdłuż północnego brzegu — dostęp do widokowych punktów przy brzegu, łatwy

• Zbiornik objęty jest strefą ochrony sanitarnej — wstęp na obszar jeziora jest zabroniony, dostępna jest wyłącznie korona zapory.
• Wędkowanie możliwe po wykupieniu zezwolenia wydawanego przez Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów — rocznie wydawanych jest ok. 8 000 pozwoleń.
• Cały obszar zbiornika wchodzi w skład sieci Natura 2000 (obszar specjalnej ochrony ptaków Dolina Górnej Wisły PLB240001).

W okolicach zbiornika stwierdzono aż 258 gatunków ptaków, w tym rzadki szablodziób, który w 2002 roku wyprowadził tu swój pierwszy udany lęg w południowej Polsce — to szczegół, który czyni Goczałkowice prawdziwym skarbem dla miłośników ornitologii.