Bucze (417,8 m n.p.m.) – kształtne, kopulaste wzgórze na Pogórzu Cieszyńskim, ostatnie (idąc w kierunku zachodnim) znaczniejsze wzniesienie, nawiązujące orograficznie do pasma Błatniej w Beskidzie Śląskim. Wznosi się na prawym brzegu Brennicy, na terenie Górek Wielkich w gminie Brenna, w powiecie cieszyńskim, w województwie śląskim, w Polsce. Na jego północno-wschodnich stokach znajdują się źródła rzeczki Iłownicy. Kopułę szczytową wzgórza budują zróżnicowane morfologicznie wapienie o różnej grubości warstw, przekładane marglistymi łupkami (tzw. wapienie cieszyńskie), jego zachodnie i północne podnóża – ciemne, margliste łupki (łupki cieszyńskie dolne), natomiast podnóża południowo-wschodnie – margliste łupki i piaskowce łupkowe (łupki cieszyńskie górne). Stoki Bucza pokryte są w większości polami i łąkami, jedynie kopuła szczytowa (mniej więcej od poziomicy 380 m n.p.m.) porośnięta jest lasem. Zróżnicowane ukształtowanie terenu i jego ekspozycja, bogate podłoże o dużej zawartości węglanu wapnia, a w pewnym stopniu i działalność człowieka wpłynęły na to, że występują tu różne biotopy, bogate w rzadkie gatunki flory i fauny. M. in. występuje tu kilka gatunków storczykowatych, w tym jedna z największych polskich populacji storczyka bladego (ok. 1000 osobników). Na stokach wzgórza wytyczono na początku XXI wieku ścieżkę przyrodniczo-dydaktyczną „Góra Bucze”, zapoznającą z walorami przyrodniczymi tej części pogórza (oznakowanie: ukośnie dzielone biało-czerwone kwadraty, dł. ok. 4 km, 7 przystanków z tablicami dydaktycznymi, początek i koniec ścieżki w centrum Górek Wielkich). W 2010 wzniesienie objęto ochroną w postaci zespołu przyrodniczo-krajobrazowego.