Góry Łużyckie to jeden z tych zakątków Europy Środkowej, który potrafi zaskoczyć nawet doświadczonego wędrowca. Leżące na pograniczu Czech i Niemiec, oferują mieszankę bazaltowych i fonolitowych wzniesień, głębokich dolin oraz malowniczych miasteczek z charakterystyczną podcieniową architekturą. To nie są wysokie góry — to góry z klimatem i duszą.

Krajobraz Gór Łużyckich tworzą izolowane, kopułowate szczyty wznoszące się ponad zalesione płaskowyże, a między nimi wąskie, kanionowe doliny wyrzeźbione w piaskowcach. Na stronie niemieckiej (Zittauer Gebirge) znajdziesz imponujące miasta skalne z setkami dróg wspinaczkowych. Po stronie czeskiej dominuje spokojniejszy, leśny charakter z licznymi rezerwatami przyrody. Cały region przecina główny europejski dział wód między Bałtykiem a Morzem Północnym — to tu zaczyna się wędrówka kropel deszczu w dwóch różnych kierunkach.

• Luž (Lausche, 793 m n.p.m.) — najwyższy szczyt Gór Łużyckich, leżący dokładnie na granicy czesko-niemieckiej; rozległe widoki na Sudety i Rudawy
• Miasta skalne Zittauer Gebirge — spektakularne formacje piaskowcowe po stronie niemieckiej, raj dla wspinaczy i miłośników via ferrata
• Zamek Tolštejn — malownicze ruiny średniowiecznego zamku z panoramą na całe pasmo
• Dolina Kamenice — głęboko wcięta, kanionowata dolina z wyjątkowymi krajobrazami skalnymi

• Najlepsza pora: maj–październik — lato przynosi pełną zieleń i długie dni, jesień zachwyca kolorami lasów bukowych
• Baza wypadowa: Nový Bor, Krásná Lípa (CZ) lub Żytawa / Zittau (DE)
• Trudność szlaków: łatwe do umiarkowanych — idealne dla rodzin z dziećmi i początkujących turystów; wspinaczka wymaga doświadczenia
• Dojazd: samochodem przez Liberec lub Drezno; pociągiem do Żytawy lub Nového Boru, dalej lokalnymi autobusami

Ciekawostka — to właśnie w Górach Łużyckich narodziło się czeskie hutnictwo szkła, a region słynie z unikalnych domów podcieniowych (tzw. podstávkové domy), których próżno szukać gdziekolwiek indziej w takiej koncentracji.