Sławkowska Grań to jedna z tych tatrzańskich grani, które doceniają głównie doświadczeni taternicy — surowa, dzika i niemal zupełnie pozbawiona szlaków turystycznych. To miejsce dla tych, którzy szukają prawdziwej przygody z mapą i głową pełną wysokogórskiej wiedzy, a nie kolejnego znakowanego szlaku.

Grań rozciąga się między Sławkowskim Szczytem a Staroleśnym Szczytem, oddzielając Dolinę Sławkowską od Doliny Staroleśnej. Krajobraz tutaj jest surowy i skalisty — liczne czuby, ławki, kopy i szczerbiny tworzą poszarpaną linię grzbietu, która robi wrażenie nawet na doświadczonych wędrowcach. Latem odsłania się tu pełnia dzikiego charakteru słowackich Tatr Wysokich, zimą zaś teren staje się niebezpieczny i wymaga zaawansowanych umiejętności alpinistycznych.

Jak dotrzeć na szczyt

• Brak znakowanych szlaków turystycznych prowadzących na obiekty grani poza samym Sławkowskim Szczytem — dostęp możliwy jedynie w ramach taternictwa, poza szlakiem.
• Podejście wymaga doświadczenia w terenie wysokogórskim i najlepiej poprowadzenia przez osobę znającą trasę.

Praktyczne informacje

• Teren przeznaczony właściwie wyłącznie dla taterników — brak infrastruktury turystycznej.
• Pierwszego przejścia całej grani dokonał Alfred Martin 1 czerwca 1905 r., a zimowego — Władysław Krygowski 13 marca 1928 r.

To miejsce dla tych, którzy cenią historię taternictwa i chcą podążać śladami pionierów odkrywania Tatr Wysokich.