Roklanské jezero to jedno z trzech jezior polodowcowych Lasu Bawarskiego — i zdecydowanie najbardziej dzikie spośród nich. Leży u stóp szczytu Großer Rachel, otoczone prawdziwą puszczą, i można do niego dotrzeć wyłącznie pieszo. To miejsce, które nagradza każdego, kto zada sobie trud dotarcia tutaj.

Ciemnobrązowa tafla wody o głębokości sięgającej 13,5 m robi ogromne wrażenie nawet w słoneczny dzień — surowe ściany skalne opadające ku brzegom nadają jeziorku posępny, niemal mistyczny charakter. Wokół rozciąga się starodrzew, w którym od momentu objęcia ochroną w 1918 roku nie wycięto ani jednego drzewa. Powalone pnie, omszałe kamienie i cisza przerywana jedynie szumem Seebach — to atmosfera, której nie znajdziesz w żadnym turystycznym kurorcie. Wiosną las budzi się powoli, latem jeziorko skrywa się w zieleni, jesienią barwy są spektakularne, a zimą całość pokrywa śnieg i lód — każda pora roku ma tu swój urok.

• Punkt startowy w okolicach parkingu przy szlakach do Rachela (St. Oswald-Riedlhütte) — szlak pieszy do jeziora, około 1–1,5 godz., umiarkowany
• Ze szczytu Großer Rachel — zejście na południe do jeziora, krótkie i widowiskowe, umiarkowane

• Jezioro leży na terenie Parku Narodowego Bayerischer Wald — obowiązują zasady ochrony przyrody, zejście ze szlaku jest zabronione
• Dostęp do lasu pierwotnego możliwy wyłącznie wyznaczoną ścieżką edukacyjną (Urwaldlehrpfad)
• Na południowym brzegu jeziora znajduje się schronisko Rachelsee-Schutzhütte
• Dojazd samochodem bezpośrednio do jeziora jest niemożliwy

Według miejscowej legendy w głębinach jeziora mieszkają oślepione dusze, które powracają, gdy ktoś zakłóci ich spokój — a XIX-wieczni badacze twierdzili, że w tych czarnych wodach nie żyje żadna ryba. Dziś wiemy, że życie tu jest, choć skromne: larwy chruścików i ważek, glony i mchy. Sama ta historia wystarczy, by spojrzeć na wodę z nieco większym szacunkiem.