Zimba to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Rätikonu, nazywana Matterhornem Montafonu za swój smukły, regularny kształt. Górujący nad doliną Brandnertal i Montafonem szczyt przyciąga wspinaczy i turystów górskich, którzy szukają czegoś więcej niż zwykłego szlaku spacerowego.

Widok na Zimbę robi wrażenie z każdej strony - grzbiety opadają równomiernie na północny wschód, wschód i zachód, tworząc niemal symetryczną piramidę. Teren zbudowany jest z dolomitu głównego, co oznacza kruche skały i realne ryzyko obrywów kamiennych, zwłaszcza że górotwórcze procesy w Rätikonie trwają do dziś. Latem szczyt bywa oblegany w słoneczne dni, zimą trawersy i granie pokrywa śnieg, co znacznie podnosi trudność wejścia. Z wierzchołka rozciąga się szeroka panorama na Alpy Vorarlberskie i Liechtenstein.

Jak dotrzeć na szczyt

• Schronisko Sarotlahütte (1611 m) od strony północnej lub Heinrich-Hueter-Hütte (1766 m) od strony południowej — podejście do Zimbajoch (2387 m), następnie grań zachodnia z Sohmplatte do krzyża szczytowego — wymagające, częściowo wspinaczkowe
• Grań wschodnia od Neyerscharte — trasa dla wspinaczy, warianty do IV- w skali UIAA

Praktyczne informacje

• Standardowa droga prowadzi grzbietem zachodnim od 1900 roku
• Stare drogi wspinaczkowe z XIX wieku są dziś nieużywane ze względu na duże ryzyko obrywów skalnych
• Najkrótsza i najłatwiejsza droga wspinaczkowa to grań północno-wschodnia (UIAA II)
• W pobliżu dwa schroniska turystyczne: Sarotlahütte (od 1902) i Hueterhütte (od 1909)

Pierwszego udokumentowanego wejścia dokonał samotnie studniarz Anton Neyer z Bludenz w 1848 lub 1853 roku, a na szczycie miał znaleźć ludzki szkielet - przez długi czas nikt mu jednak nie wierzył, bo Zimbę uważano za niemożliwą do zdobycia.