Wołowa Turnia (2373 m n.p.m.) to jedna z bardziej charakterystycznych turni w Tatrach Wysokich — jej sylwetka przypominająca piramidę przyciąga wzrok zarówno z polskiej, jak i słowackiej strony. To szczyt dla wspinaczy, nie dla przypadkowych turystów, a jego ściany należą do najchętniej odwiedzanych przez taterników obiektów w całych Tatrach.

Turnia wznosi się w głównej grani Tatr na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy Wielką Wołową Szczerbiną na północnym zachodzie a Żabią Przełęczą Mięguszowiecką na południowym wschodzie. Od południa góruje nad Wołową Kotlinką w Dolinie Mięguszowieckiej, od północy zaś nad Czarnostawiańskim Kotłem. Ściana południowa — lita, pozbawiona traw i kruszyzny, o wysokości do 250 m — wysycha błyskawicznie po deszczu, co czyni ją mekką wspinaczy nawet w kapryśnym tatrzańskim klimacie. Ściana północna, wyższa (ok. 300 m), jest zdecydowanie bardziej wymagająca i odwiedzana około stukrotnie rzadziej.

• Południową depresją z Żabiej Doliny Mięguszowieckiej — trudność II w skali UIAA, czas przejścia ok. 1 godz., najłatwiejsza opcja
• Południowym żebrem (droga Świerza) — trudność III, ok. 2 godz.
• Filarem Puškaša (południowo-zachodnie żebro) — trudność VI, ok. 4 godz., dla doświadczonych wspinaczy
• Ze wschodu, z Żabiej Przełęczy Mięguszowieckiej — obejście granią, trudność I, ok. 15 min od przełęczy

• Wołowa Turnia leży na granicy polsko-słowackiej — szczyt formalnie dostępny wyłącznie dla wspinaczy, teren zamknięty dla zwykłych turystów
• Drogi wspinaczkowe oferują szeroki wachlarz trudności: od II do VIII+ w skali UIAA, w tym trasy z asekuracją sztuczną (A0–A3)
• Na szczycie znacznie skromniejsza panorama niż na pobliskich Rysach — masyw częściowo zasłania widok

Na skałach Wołowej Turni rośnie rogownica jednokwiatowa — rzadki w Polsce gatunek rośliny górskiej, który stanowi botaniczną ciekawostkę tego miejsca. Pierwsze letnie wejście odnotowano 11 września 1905 roku, podczas przejścia całego Wołowego Grzbietu.