Wielka Kopa Popradzka to najwyższy, północny wierzchołek masywu Kopy Popradzkiej w słowackich Tatrach Wysokich — miejsce dla tych, którzy szukają dzikich, rzadko odwiedzanych zakątków tatrzańskiej grani, z dala od tłumów szlaków głównych. To szczyt dla wytrawnych taterników, nie dla przypadkowych spacerowiczów.

Masyw ciągnie się w południowo-zachodniej grani Ciężkiego Szczytu, a jego charakterystyczną cechą jest skomplikowana rzeźba terenu — między Wielką a Małą Kopą Popradzką znajdują się dwie skalne czuby i aż trzy przełączki, tworzące prawdziwy labirynt granitowych form. Wschodnie stoki opadają do Doliny Żabiej Mięguszowieckiej, zachodnie do Dolinki Smoczej, co daje niesamowite widoki w obie strony grani. Latem to teren surowy i kamienisty, zimą — pokryty śniegiem i lodem, wymagający pełnego doświadczenia wysokogórskiego.

Jak dotrzeć na szczyt

• Szczyt dostępny wyłącznie dla taterników z odpowiednim przygotowaniem i doświadczeniem we wspinaczce w terenie skalnym, bez znakowanych szlaków turystycznych
• Najczęściej zdobywany w ramach przejść granią od strony Ciężkiego Szczytu lub Doliny Żabiej Mięguszowieckiej

Praktyczne informacje

• Szczyt leży po słowackiej stronie Tatr Wysokich, poza siecią znakowanych szlaków turystycznych
• Nazwa pochodzi od pobliskiego Popradzkiego Stawu
• Teren wymaga znajomości taternictwa i orientacji w skomplikowanej rzeźbie grani

Pierwsze odnotowane letnie wejście przypisuje się austriackim topografom podczas pomiarów terenowych w latach 1896–1897, prawdopodobnie kapitanowi Josefowi Gansowi, a pierwsze zimowe wejście miało miejsce 22 marca 1913 roku — dokonali go Gyula Hefty i Gyula Komarnicki.