Wschodni Żelazny Szczyt (2340 m n.p.m.) to jedna z tych tatrzańskich kulminacji, które zapierają dech w piersiach — nie tyle wysokością, co niezwykłą sylwetką. Trapezowaty kształt i potężna północno-zachodnia krawędź czynią z niego jeden z najtrudniejszych technicznie odcinków głównej grani Tatr. Zaliczany jest do najpiękniejszych szczytów całego pasma.

Szczyt tkwi w głównej grani Wysokich Tatr, opancerzony charakterystycznymi płytami skalnymi. Jego sylwetkę można podziwiać z magistrali w Dolinie Mengusovskiej — widok robi wrażenie o każdej porze roku. Zimą i wiosną strome ściany pokryte śniegiem i lodem stają się areną wypraw dla najlepszych wspinaczy. Latem odsłonięte płyty skalne prezentują całą potęgę tatrzańskiej tektreniki. Od Śnieżnych Kop oddziela go siodło Wschodnia Żelazna Brama — dawno znany, ale nieznakowany przełęcz między Doliną Złomiskową a Kaczą Doliną. Od Popradzkiego Lodowego Szczytu odcina go Szczerbina Złomiskowa.

Wspinaczka na Wschodni Żelazny Szczyt jest przeznaczona wyłącznie dla doświadczonych taterników — nie istnieje tu żaden znakowany szlak turystyczny. Drogi prowadzące na szczyt mają charakter wspinaczkowy i wymagają odpowiedniego przygotowania oraz sprzętu.

• Podejście od strony Szczerbiny Złomiskowej — wschodnim grzbietem, trudność II stopnia (skala UIAA), pierwsza wejście w 1904 roku; trasa przeznaczona dla wspinaczy z doświadczeniem w terenie skalistym.
• 'Stara droga' południowo-zachodnią ścianą — trudność II stopnia, czasem wykorzystywana jako objście trudnej krawędzi przy przejściach głównej grani.
• Północno-zachodnia krawędź ('Krawędź Tillego') od Wschodniej Żelaznej Bramy — najtrudniejszy odcinek całej głównej grani Tatr, VI A2, czas przejścia ok. 4 godziny; trasa wyłącznie dla zaawansowanych alpinistów.

• Szczyt nie posiada znakowanych szlaków turystycznych — dostęp wyłącznie dla wspinaczy posiadających odpowiednie uprawnienia i sprzęt.
• Wschodnia Żelazna Brama to nieznakowane przejście — poruszanie się w tym rejonie wymaga dobrej znajomości terenu lub przewodnika tatrzańskiego.
• Obszar objęty jest ochroną Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy TPN dotyczące wspinaczki.

Północno-zachodnia krawędź szczytu — tzw. 'Krawędź Tillego', zdobyta po raz pierwszy w 1948 roku przez K. Tillego i Karela Zlatnika — uchodzi za najtrudniejsze miejsce w całym głównym grzbiecie Tatr. To tatrzański klasyk dla prawdziwych pasjonatów skały.