Tępa (2284 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które nagradzają wędrowca panoramą nieproporcjonalnie wielką do wysiłku włożonego w podejście. Szeroki, łagodny grzbiet od południa kontrastuje ze stromymi, urwistymi ścianami opadającymi na północ — ten szczyt ma wyraźny charakter i potrafi zaskoczyć.

Wierzchołek leży w bocznej grani odchodzącej od Popradskiego Lodowego Szczytu, w masywie pomiędzy Kończyстą a Ostrvą. Od południa zbocza są łagodne i usiane rumowiskami, co zimą przyciąga miłośników podejść skiturowych — podejście jest długie, ale stosunkowo bezpieczne. Latem ze szczytu rozciąga się zapierający dech widok na okoliczne doliny Wysokich Tatr, Kotlinę Popradską oraz odległy łańcuch gór od Małej Fatry, przez Niżne Tatry, aż po Braniско. Atmosfera jest tu dzika i surowa — szlaki znakowane omijają ten szczyt, a cisza bywa tu niemal zupełna.

• Najbliższy punkt startowy to okolice Wyšných Hágów lub Tatrzańskiej Magistrali biegnącej przez Sedlo pod Ostrvou — od magistrali podejście grzbietem południowym, brak znakowania, trudność: umiarkowana do wymagającej.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz narodowych rezerwatów przyrody Mengusovská dolina i Štôlska dolina — wejście wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.
• Na wierzchołek nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny.
• Mimo braku oficjalnych szlaków szczyt bywa odwiedzany nielegalnie ze względu na bliskie sąsiedztwo Tatrzańskiej Magistrali.

Tępa to rzadki przypadek szczytu tatrzańskiego, którego wszystkie grzbiety są przejezdne — stąd jego popularność wśród osób poszukujących przygody poza utartymi ścieżkami, choć wejście bez przewodnika jest tu formalnie zabronione.