Śnieżne Kopy to dzika, rzadko odwiedzana grupa trzech turni w głównej grani Tatr, ukryta między Zachodnimi i Wschodnimi Żelaznymi Wrotami. To miejsce dla prawdziwych miłośników taternictwa, a nie dla przypadkowych turystów — surowe, strome i pełne alpejskiego charakteru.

Charakterystycznym elementem tego masywu jest Śnieżna Galeria — długo utrzymujący się płat śniegu pod północnymi ścianami Hrubej i Pośredniej Śnieżnej Kopy, od którego cały masyw wziął swą nazwę. Ściany opadające na południe do Żelaznej Kotliny sięgają nawet 120 metrów wysokości, a od strony Doliny Kaczej teren ograniczają strome żleby i Kaczy Bańdzioch. To krajobraz surowy i kamienisty, gdzie latem dominują odsłonięte skały i piarżyste grzbiety, a zimą i wiosną długo zalegający śnieg podkreśla dziką, alpejską atmosferę tego zakątka Tatr.

Warto wiedzieć, że dopiero w 2011 roku Władysław Cywiński dokładnie zbadał topografię tego rejonu na miejscu, prostując liczne błędy powtarzane wcześniej w literaturze taternickiej — to pokazuje, jak niedostępny i rzadko eksplorowany jest ten fragment grani głównej.

• Dojście możliwe wyłącznie graniowymi drogami wspinaczkowymi ze Wschodnich lub Zachodnich Żelaznych Wrót — trasa wymagająca, dla doświadczonych taterników
• Grań ze Wschodnich na Zachodnie Żelazne Wrota: maksymalne trudności IV w skali tatrzańskiej, czas przejścia około 1 godziny

• Teren nie jest przeznaczony dla zwykłych turystów pieszych — dostęp mają wyłącznie taternicy poruszający się drogami wspinaczkowymi
• Rejon graniczy ze Słowacją, znajduje się na granicy głównej grani Tatr
• Do niedawna topografia rejonu była błędnie opisywana w przewodnikach — obecne opracowania opierają się na badaniach terenowych z 2011 r.

Dawniej Śnieżne Kopy uznawano za jeden szczyt o trzech wierzchołkach, a dopiero późniejsze badania ujawniły ich bardziej złożoną, turniową strukturę.