Skrajna Baszta (2202 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów tatrzańskich, które nagradzają widokiem nieproporcjonalnie wielkim do wysiłku. Wieńcząca Grań Baszt, oddziela dwie piękne doliny — Młynicką i Mięguszowiecką — i oferuje panoramę, która podobno już dawno temu zachwycała kartografów i turystów.

Zbocza Skrajnej Baszty są zaskakująco zróżnicowane. Od strony zachodniej (Dolina Młynicka) teren jest stromy i surowy — kruche ścianki, piarżyska i gęsta kosówka. Od południa natomiast rozciągają się łagodniejsze stoki z klasycznymi piętrami roślinności: dobrze zachowane lasy świerkowe, wyżej limby, a jeszcze wyżej nieprzebyte gąszcze kosodrzewiny. Wschodnie zbocze opada ku Dolinie Mięguszowieckiej z deniwelacją ponad 600 m — tak strome, że trudno odróżnić zbocze od ściany. Jesienią, gdy kosówka złoci się w słońcu, widoki stąd są szczególnie spektakularne. Zimą szczyt należy do doświadczonych taterników.

• Ze Szczyrbskiego Jeziora — szlak czerwony nad Popradzki Staw (prowadzi wysoko ponad dnem Doliny Mięguszowieckiej, ok. 1500 m n.p.m.), czas przejścia ok. 1 h 15 min w górę, umiarkowany
• Z Przełęczy nad Skokiem, północną granią — droga wspinaczkowa 0+ w skali tatrzańskiej, ok. 5 minut od przełęczy do szczytu Małej Baszty, łatwa
• Prawym żlebem południowo-wschodniego zbocza — 0+, miejsca I, ok. 1 h 30 min, umiarkowana
• Zachodnim zboczem z Pośredniej Polany — 0-, od szlaku ok. 1 h 30 min, łatwa

• Szczyt leży w całości na terytorium Słowacji — obowiązują słowackie przepisy Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• Szlak turystyczny na zboczach Skrajnej Baszty pochodzi z 1935 r. i prowadzi wysoko ponad dnem doliny — jest to jeden z bardziej klasycznych fragmentów Magistrali Tatrzańskiej.
• Drogi wspinaczkowe wymagają odpowiedniego doświadczenia — najtrudniejsze osiągają III stopień w skali tatrzańskiej.

Ciekawostka historyczna: w stokach Skrajnej Baszty odkryto pozostałości kopalni rudy miedzi, wydobywanej prawdopodobnie jeszcze przed 1535 rokiem — co oznacza, że ludzie wspinali się tu na długo przed pierwszymi odnotowanymi wejściami turystycznymi. Pierwszym udokumentowanym zdobywcą był Martin Róth, który wszedł tu 26 czerwca 1875 roku.