Schrankogel (3497 m n.p.m.) to drugi najwyższy szczyt Alp Stubajskich, dumnie wznoszący się na końcu bocznej doliny Sulztal, odchodzącej od Ötztal w Tyrolu. Wolnostojący masyw wybija się wyraźnie ponad okoliczne wzniesienia, oferując jeden z najbardziej rozległych widoków w regionie.

Północno-wschodnia strona góry to stroma firnowa flanka opadająca do lodowca Schwarzenbergferner, natomiast pozostałe strony mają charakter skalisty. Latem szczyt przyciąga turystów górskich szukających panoramy bez konieczności technicznej wspinaczki, zimą i wiosną otoczenie pokrywa się śniegiem, a trasy wymagają doświadczenia w terenie wysokogórskim. Przy dobrej pogodzie widać stąd Watzmann, Hochkönig, Dachstein, Großglockner, Großvenediger, a nawet Dolomity i pasmo Bernina.

Jak dotrzeć na szczyt

• Amberger Hütte (2135 m) przez Hohes Egg (2820 m) — szlak oznakowany, ok. 5 godzin, trudność łatwa do umiarkowanej (UIAA I), bez kontaktu z lodowcem, monotonny, eksponowany tylko pod koniec
• Amberger Hütte przez wschodnią grań Schrankogla, wzdłuż morenowego grzbietu lodowca Schwarzenbergferner — trasa bardziej urozmaicona, częściowo eksponowana, po śniegu, lodzie lub skałach
• Franz-Senn-Hütte (2147 m) ze strony Stubaital, przez lodowce Alpeiner Ferner i Schwarzenbergferner na wschodnią grań — 5-6 godzin, wymaga doświadczenia lodowcowego i odpowiedniego sprzętu

Praktyczne informacje

• Wyjście na szczyt ze strony Stubaital wymaga przejścia przez lodowce — konieczny raki, czekan i doświadczenie w terenie glacjalnym
• Trasa przez Hohes Egg jest wolna od lodowca i dostępna dla mniej doświadczonych turystów górskich
• Obie trasy z Ötztal łączą się w pętlę okrężną

Pierwsze podejście pod szczyt odnotowano już w 1821 roku, gdy botanik Hargasser dotarł niemal na wierzchołek, a pełne pierwsze wejście przypisuje się księdzu Schöpfowi około 1840 roku.