Ostrá (2351 m n.p.m.) to wyrazisty, węzłowy szczyt w bocznej grani Krywania, którego skalista sylwetka dominuje nad zachodnią krawędzią Doliny Furkotskiej. To jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które przyciągają wzrok, ale stawiają opór tym, którzy chcą stanąć na szczycie — i właśnie ta niedostępność nadaje mu wyjątkowy charakter.

Długi południowy grzbiet Ostrej skrywa całą galerię pomniejszych turni i przełęczy — Liptowską Wieżę, Kozią Ścianę, Kozią Kopę i Ostráą Wieżyczkę — tworząc jeden z bardziej urozmaiconych skalnych ciągów w tej części Tatr. Od strony Doliny Furkotskiej stoki są strome i trudno dostępne, natomiast od strony Doliny Suchej Wody szczyt wygląda znacznie łagodniej i bardziej płasko, choć dostęp od tej strony jest niemożliwy ze względu na rezerwat przyrody z zakazem wstępu. Widoki z wierzchołka są nieco ograniczone przez okoliczne granie.

• Dostęp na Ostrą jest wyjątkowo trudny — od strony Doliny Furkotskiej teren jest wymagający technicznie, a od strony Doliny Suchej Wody wejście blokuje rezerwat przyrody. Szczyt jest praktycznie niedostępny dla turystów bez kwalifikacji wspinaczkowych.

• Cały obszar Nefcerskiej Doliny (północna ściana Ostrej) objęty jest rezerwatem przyrody — wstęp jest zabroniony.
• Dolina Suchej Wody od strony zachodniej również leży w strefie ochronnej bez możliwości wejścia.
• Wejścia na Ostrą mają charakter wspinaczkowy — najtrudniejsze drogi w południowym grzbiecie osiągają trudność V–VI.

Historyczną ciekawostką jest fakt, że jako pierwszy odnotowany zdobywca szczytu wystąpił w 1903 roku K. Englisch wraz z P. Spitzkopfem, choć przed nimi na wierzchołku stanęli już kartografowie. Nazwa 'Ostrý' pojawia się już u Mateja Bela, choć odnosiła się wówczas do szerszej grupy szczytów.