Oblík (509 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Czeskiego Średniogórza — samotny wulkaniczny stożek, który wyrasta nad płaską doliną Ohři i przyciąga wzrok z odległości wielu kilometrów. To miejsce łączy przepiękne panoramy, rzadką florę stepową i tysiące lat ludzkiej historii w jednym niesamowitym spacerze.

Oblík ma kształt ściętego stożka o stromych zboczach nachylonych pod kątem 30–45°, co nadaje mu majestatyczny, niemal wulkaniczny wygląd — i słusznie, bo jest pozostałością komina trzeciorzędowego wulkanu. Na szczyt wychodzi się przez otwarte, bezleśne stoki, skąd roztacza się rozległa panorama okrężna. Na południu wyrastają ciepłolubne murawy stepowe, a na powierzchni skał widać wyraźną oddzielność słupową bazanitu. Wiosną południowe zbocze dosłownie kwitnie — rosną tu zawilce wiosenne, sasanki łąkowe czeskie, lilie złotogłów i kilka gatunków ostnic. To raj dla botaników i miłośników przyrody.

• Louny (parking w mieście) — szlak zielony do Mnichova, prowadzący przez zbocze Oblíku; jedyne znakowane podejście na szczyt.

• Cały szczyt jest objęty Narodowym Rezerwatem Przyrody Oblík (20,5 ha) — nie schodzi się ze szlaków i nie niszczy roślinności.
• Na szczycie stoi nieczynna latarnia lotnicza — charakterystyczny punkt orientacyjny.
• Oblík leży w Europejskim Obszarze Ochrony Siedlisk Oblík–Srdov–Brník oraz w Obszarze Chronionego Krajobrazu Czeskie Średniogórze.

Ciekawostka historyczna: już w 1506 roku na szczycie poświęcono kaplicę, a okolica słynęła z corocznych pielgrzymek ku czci św. Jerzego. Na południowych zboczach uprawiano winorośl aż do połowy XVIII wieku — dziś zamiast winnic rozkwitają tu stepowe storczyki i ostnice.