Młynickie Solisko (2301 m n.p.m.) to szczyt zamykający południowo-wschodni kraniec Grzbietu Soliskowego w Tatrach Wysokich. Choć nie jest to cel masowej turystyki, oferuje coś wyjątkowego — ciszę, dzikość i panoramy, które nagradzają każdy wysiłek włożony w wejście.

Szczyt leży między Niską Ławką (Sztrbskim Soliskom) a Zadnim Siodłem Soliskowym. Po lewej stronie, patrząc od południowego wschodu, rozciąga się Dolina Furkotska, po prawej zaś Dolina Młynicka — dwie z piękniejszych tatrzańskich dolin, pełnych wodospadów i granitowych ścian. Teren jest surowy, wysokogórski, a widoki z grzbietu sięgają zarówno w stronę Szczyrbskiego Jeziora, jak i w głąb tatrzańskiego serca. Zimą okolica pokryta jest głębokim śniegiem, co czyni ją atrakcyjną, lecz wymagającą.

• Na szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny — wejście możliwe jest wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.

• Wejście na szczyt wymaga obecności licencjonowanego przewodnika górskiego — samodzielne wejście jest niedozwolone.
• Szczyt leży po słowackiej stronie Tatr Wysokich, w strefie z ograniczonym dostępem.

Pierwsze udokumentowane letnie wejście na Młynickie Solisko miało miejsce 3 czerwca 1906 roku — dokonali go Günther Oskar Dyhrenfurth i Hermann Rumpelt. Zima musiała jednak poczekać na swój moment — pierwsze zimowe wejście zarejestrowano dopiero 25 marca 1913 roku.