Lilienstein to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów Gór Połabskich w Saksonii — samotny, płaskowyżowy masyw wznoszący się na 409 m n.p.m., który od trzech stron otacza Łaba. To jedyna tego typu góra stołowa po prawej stronie rzeki i oficjalny symbol Parku Narodowego Saskiej Szwajcarii. Jeśli szukasz widoków, historii i charakteru w jednym, Lilienstein jest właśnie tym miejscem.

Sylwetka góry jest tak wyraźna, że stała się prawdziwą ikoną krajobrazu. Na szczycie roztacza się panorama na 360°: na południu widać Twierdzę Königstein i pasmo Rudaw Wschodnich, na zachodzie — odległe o kilkadziesiąt kilometrów wieże Drezna, a na wschodzie ściana Schrammsteinów z Wielką Górą Zimową w tle. Na wschodnim skraju płaskowyżu stoi mała sosna kręcona, która uchodzi za jedno z najchętniej fotografowanych miejsc całej Saskiej Szwajcarii. Latem góra jest zielona i gwarna, jesienią otulają ją rdzawe barwy lasów, a zimą, gdy mgła wypełnia dolinę Łaby, płaskowyż wynurza się ponad chmury jak wyspa.

• Königstein (prom przez Łabę) lub parking przy zachodnim podnóżu góry — Południowe wejście: szlak niebieski, ok. 45–60 min, łatwy–umiarkowany; historyczne schody wykute w skale od 1708 r.
• Waltersdorf / Prossen — Północne wejście: szlak niebieski, ponownie udostępniony turystycznie w 1900 r., podobny czas i trudność.

• Na szczycie działa Bergwirtschaft — górska gospoda czynna sezonowo; zaopatrywana w materiały za pomocą kolejki linowej od strony południowej (czynna od 1893 r.).
• Przez górę przebiegają trzy znakowane niebiesko szlaki dalekobieżne: Zittau–Wernigerode, Eisenach–Budapeszt (EB) oraz Europejski Szlak E3.
• Wspinaczka skałkowa dozwolona wyłącznie na trzech wyznaczonych szczytach skalnych (Liliensteinnadel, Liliensteinwächter, Heini) oraz na zachodniej ścianie — jedna z zaledwie trzech ścian masywnych dopuszczonych do wspinaczki w całym rejonie.
• Na wschodnim skraju płaskowyżu stoi obelisk upamiętniający wejście Augusta Mocnego na szczyt w 1708 r.; oryginał zniszczyło uderzenie pioruna w 1966 r., obecna replika pochodzi z 2008 r.

W 1989 roku Lilienstein stał się miejscem pionierskiego programu reintrodukcji sokoła wędrownego w Saksonii — do 1996 r. wypuszczono tu 69 młodych ptaków, dzięki czemu gatunek ten powrócił do Gór Połabskich na stałe.