Kukowska Gajka to niewielki, ale rozległy szczyt w zachodniej części Grupy Żurawnicy, w samym sercu Beskidu Małego. To miejsce dla tych, którzy szukają spokoju daleko od tłumów i szlakowych korków - żaden oznakowany szlak turystyczny nie prowadzi przez ten wierzchołek, co czyni go prawdziwą enklawą cichej turystyki.

Szczyt porośnięty jest lasem, natomiast jego podnóża zajmują pola uprawne wsi Krzeszów, do której administracyjnie należy Kukowska Gajka - mimo swojej nazwy nawiązującej do sąsiedniej wsi Kuków. Krajobraz tutaj ma typowo beskidzki, łagodny charakter - pofałdowane wzgórza, płaty lasu przeplatane polami, a między Kukowską Gajką i pobliską Capią Górką rozciąga się niewielkie osiedle Międzygronie. Na skraju lasu, pod samym szczycikiem, stoi krzyż, od którego otwiera się widok na Żurawnicę, Palusową Górę i Harańczykową Górę, a w oddali majaczy charakterystyczna sylwetka Leskowca. Wiosną i latem okoliczne pola i miedze pełne są zieleni, jesienią wzgórze pokrywają barwy lasu, a zimą panuje tu błoga cisza, rzadko przerywana przez innych wędrowców.

• Krzeszów - brak oznakowanego szlaku, dojście własną trasą polnymi drogami i przez las, czas ok. 1-1,5 godziny, trudność: łatwa do umiarkowanej
• Opis turystycznego przejścia przez wzniesienie można znaleźć w przewodniku 'Beskid Mały' - warto zabrać go ze sobą jako pomoc w orientacji

• Brak oznakowanych szlaków turystycznych - konieczna orientacja w terenie lub mapa
• Szczyt bywa też nazywany Uboczą, a w niektórych przewodnikach mylnie Capią Górką - nazwa ta w rzeczywistości odnosi się do innego, sąsiedniego wzniesienia

Nazwa 'Gajka' to lokalna, żywiecka gwara określająca niewielki lasek - poza tym regionem oraz Słowacją i Czechami (jako 'Hajka') praktycznie się nie spotyka, co czyni tę nazwę małą ciekawostką językową Beskidu Małego.