Kopa Popradzka (2354 m n.p.m.) to jeden z bardziej dzikich i niedostępnych wierzchołków środkowej części Tatr Wysokich — skalny szczyt górujący nad Popradskim Stawem, zarezerwowany dla tych, którzy chcą poznać Tatry poza utartymi szlakami. Jeśli szukasz miejsca z panoramą na miarę najwybitniejszych tatrzańskich szczytów, a przy tym z prawdziwym poczuciem alpejskiej surowości, to właśnie tu.

Szczyt wznosi się w grzbiecie Popradskim, który odbiega od masywu Ciężkiego Szczytu (2500 m n.p.m.). Krajobraz wokół to klasyczne wysokogórskie Tatry: nagie skały, lodowcowe kotły, ciemnoniebieskie jeziora w dolinach i rozległe widoki na wszystkie strony. Ze szczytu roztacza się pełna panorama kołowa — widać liczne wierzchołki Tatr Wysokich oraz wschodnią część Niżnych Tatr z Królewą Halą. Zimą teren jest oblodzony i lawiniasty, jesienią skały lśnią od mokrego granitu, latem zaś powietrze jest tu rześkie nawet w upalny dzień.

• Popradskie Staw (parking przy schronisku) — czerwony szlak prowadzący na Rysy biegnie zachodnim zboczem Kopy Popradzkiej; sam wierzchołek jest niedostępny turystycznie bez przewodnika górskiego.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz Narodowej Rezerwaty Przyrody Mengusowska Dolina — wejście na wierzchołek jest dozwolone wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.
• Czerwony szlak z Popradskiego Stawu na Rysy (2503 m n.p.m.) wiedzie zachodnim zboczem — to dobry punkt do podziwiania sylwetki Kopy Popradzkiej.
• W pobliżu znajduje się Chata pod Rysami, widoczna z zachodniej strony szczytu.

Pierwszego zimowego wejścia na Wielką Kopę dokonali w 1913 roku Gy. Hefty i Gy. Komarnicki — to przypomnienie, że historia tatrzańskiej wspinaczki jest tu wciąż żywa pod każdym kamieniem.