Grzbiet Jarowiec to jeden z najbardziej wysuniętych na południe grzbietów Ukraińskich Karpat — dziki, cichy i wciąż rzadko odwiedzany przez turystów z zewnątrz. Jego najwyższy punkt, szczyt Jarowycia (1574,4 m n.p.m.), nagradza wędrowców rozległymi widokami na głęboko wcięte doliny i falujące połoniny.

Grzbiet ciągnie się z północnego zachodu na południowy wschód, między rzekami Biały Czeremosz i górną Suczawą. Krajobraz jest tu wyjątkowo surowy i autentyczny: strome zbocza pokryte są gęstymi lasami świerkowymi, a wyżej ustępują miejsca kosodrzewinie i jałowcowi syberyjskiemu. Wierzchołki mają charakterystyczny, kopułowaty kształt z łagodnie wypukłymi grzbietami, które gwałtownie opadają ku dolinom — miejscami przybierającym formę prawdziwych wąwozów. Część grzbietu leży w granicach Czeremoskiego Narodowego Parku Przyrodniczego, co gwarantuje zachowanie dzikiej przyrody. Jesienią zbocza płoną kolorami, latem połoniny zapraszają do spokojnych wędrówek, a zimą grzbiet zamienia się w odludne, śnieżne królestwo.

• Wieś Niżni Jałowiec lub Wierchni Jałowiec — szlak prowadzący przez lasy świerkowe ku połoninom, trudność umiarkowana. Wsie te są najbliższymi punktami startowymi u podnóża grzbietu.
• Wieś Sarata — alternatywny punkt wyjścia od strony doliny Saraty, po wschodniej stronie grzbietu.

• Część grzbietu leży w obrębie Czeremoskiego Narodowego Parku Przyrodniczego — przed wizytą warto sprawdzić aktualne zasady wstępu i ewentualną konieczność uiszczenia opłaty parkowej.
• Rejon należy do jednego z bardziej odludnych w ukraińskich Karpatach — infrastruktura turystyczna jest bardzo ograniczona, nie ma tu oznakowanych tras ani schronisk.

Grzbiet Jarowiec przez długi czas był różnie klasyfikowany geograficznie — jedne źródła zaliczały go do Karpat Pokutyńsko-Bukowińskich, inne do Gryniawskich Gór. Dziś wiadomo, że stanowi część Gór Jałowyczyńskich, oddzielonych od sąsiednich pasm rzeką Biały Czeremosz i kilkoma innymi grzbietami — co czyni go miejscem o naprawdę wyjątkowej, osobnej tożsamości.