Kaczy Szczyt (2401 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które kryją w sobie prawdziwy charakter — nieco zapomniany, spokojniejszy niż sąsiedzi, a przez to wyjątkowo atrakcyjny dla tych, którzy cenią góry bez tłumów. Flanki szczytu opadają ku Dolinie Batizowskiej na południu i ku Dolinie Kaczej na północy, tworząc wyrazistą, stromo ciosaną sylwetkę.

Teren wokół szczytu jest zróżnicowany i ciekawy krajobrazowo — granit Wysokich Tatr w pełnej krasie, szerokie panoramy na okoliczne granie i doliny. Latem grań tchnęła spokojem, który trudno tu zrozumieć, skoro po obu stronach roi się od turystów: od zachodu kusi Popradowy Szczyt Lodowy, a od wschodu przyciąga himalaistów Batizowski Szczyt ze słynną południową ścianą. Zima zamienia te okolice w poważny teren wysokogórski — pierwszego zimowego wejścia dokonano dopiero 13 kwietnia 1914 roku.

• Od południa z Doliny Batizowskiej — podejście stosunkowo krótkie, trudność: wymagające, teren skalny.
• Granią z Popradowego Szczytu Lodowego przez Wyżnią Przełęcz Kaczą (od zachodu) — wymagające, dla doświadczonych turystów i wspinaczy.
• Granią od strony Batizowskiego Szczytu przez Niżnią Przełęcz Kaczą (od wschodu) — wymagające, grań wysokogórska.

• Szczyt leży na głównej grani Wysokich Tatr na granicy słowacko-słowackiej stronie — podejście od południa prowadzi przez teren słowackiego parku narodowego TANAP; wymagane przestrzeganie jego regulaminu.
• Zejście w kierunku Doliny Kaczej (północna ściana) jest dostępne wyłącznie dla wspinaczy — to teren wysokogórski poza szlakami turystycznymi.

Nazwa szczytu pochodzi od Doliny Kaczej, gdzie według góralskiej legendy złota kaczka znosiła każdego roku w czasie letniego przesilenia wielkie złote jajo — i gdzie od dawien dawna poszukiwacze złota próbowali szczęścia, niestety bez powodzenia.