Igła w Osterwie to jedna z najbardziej charakterystycznych formacji skalnych słowackich Tatr Wysokich — smukła, strzelista iglica wznosząca się na zachodnich stokach masywu Osterwy, ponad Doliną Mięguszowiecką. To miejsce, które przyciąga wspinaczy szukających klasycznej taterniczej przygody w sercu wysokogórskiego krajobrazu.

Igła wyrasta z górnej części skalnego żebra opadającego ku zachodowi spod Zadniej Osterwy. Otoczenie jest typowo wysokotatrzańskie — nagie skały, rozległe panoramy na dolinę i okoliczne szczyty, cisza przerywana jedynie wiatrem i krzykiem ptaków. Zimą iglica nabiera szczególnie dramatycznego charakteru, pokryta lodem i śniegiem staje się wyzwaniem nawet dla doświadczonych alpinistów.

• Szczyt nie jest dostępny znakowanymi szlakami turystycznymi — dotarcie na wierzchołek możliwe jest wyłącznie drogą wspinaczkową, dla osób z doświadczeniem taternickim.

• Igła w Osterwie znajduje się po słowackiej stronie Tatr — obowiązują przepisy TANAP-u dotyczące poruszania się w terenie bez szlaków.
• Szczyt jest popularnym celem treningowym wśród taterników ze względu na swoją dostępność wspinaczkową i atrakcyjną ekspozycję.
• Na wierzchołek nie prowadzi żaden znakowany szlak — wejście wymaga odpowiednich umiejętności i sprzętu wspinaczkowego.

Niemiecka nazwa iglicy — Elisenturm — oraz jej węgierski odpowiednik Erzsike-torony zostały nadane przez Ernsta Dubkego, który jako pierwszy zdobył ten szczyt 7 lipca 1904 roku, na cześć swojej żony. Ta romantyczna historia kryje się za surową, skalną fasadą jednej z bardziej efektownych iglic tatrzańskich.