Hliński Wierch (1863 m n.p.m.) to nieoczywisty bohater słowackich Tatr Zachodnich — szczyt niepozorny, ale topograficznie ważny, gdzie długa grań Hliny rozgałęzia się na kilka ramion. Jeśli lubisz ciche, mniej oblegane miejsca z prawdziwym taternickimi klimatem, ten wierch może cię mile zaskoczyć.

Wierzchołkowe partie są trawiaste, co daje poczucie przestrzeni i otwartości. Zachodnie stoki stromo opadają ku Dolinie Kamienistej, wschodnie — poprzez głęboki Suchy Żleb — ku Dolinie Cichej. Wiosną i latem zbocza mienią się zielenią hal, jesienią kosodrzewina przybiera ciepłe, złotobrązowe barwy. Granica kosodrzewiny i lasu jest tu sztucznie obniżona przez wielowiekowe pasterstwo, więc krajobraz nosi w sobie ślad dawnej działalności człowieka — teraz kosodrzewina powoli odzyskuje swoje miejsce.

• Podbańska (parking przy osadzie) — podejście granią południową, trudność umiarkowana. Podbańska stanowi naturalne wyjście startowe, grzbiet opada ku niej bezpośrednio z Hlińskiego Wierchu.
• Od strony Doliny Kamienistej — strome zachodnie stoki, wariant wymagający.

Słowacka nazwa szczytu — 'Holý vrch', czyli 'Goły Wierch' — mówi sama za siebie: kiedyś był tu teren jeszcze bardziej otwarty i bezleśny, wymodelowany przez owce i pasterzy przez stulecia. Dziś natura stopniowo przejmuje go z powrotem.