Hlińska Turnia (2340 m n.p.m.) to jeden z tych szczytów Wysokich Tatr, które kuszą swoją dziką niedostępnością. Skalista iglica wznosząca się nad Doliną Hlińską oferuje panoramiczny widok na okoliczne doliny i szczyty — ale zdobyć ją można jedynie z pomocą licencjonowanego przewodnika górskiego.

Szczyt leży w grzbiecie Krywańskim, powyżej Szczyrbskiego Jeziora, i stanowi węzłowy wierzchołek dla Grzbietu Basztowego oddzielającego Dolinę Młynicką od Mengusowskiej. Krajobraz wokół jest surowy i majestatyczny — skaliste ściany, wysokogórskie jeziorka jak Małe Hincowe czy Wyżnie Kozie Jezioro, oraz rozległe widoki na Kriváň, Wysoką, Rysy i dziesiątki innych tatrzańskich wierzchołków. Latem dominuje tu szara skała, alpejska zieleń i błękit jezior, zimą zaś całość skuwa lód i śnieg, czyniąc teren skrajnie niebezpiecznym bez odpowiedniego sprzętu.

• Szczyrbskie Jezioro (parking przy kurorcie) — brak znakowanego szlaku; dostęp wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim; trudność: bardzo wymagająca, teren wysokogórski.

• Wejście na Hlińską Turnię jest możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim — wymóg wynikający z przepisów Tatrzańskiego Parku Narodowego i rezerwatów przyrody.
• Szczyt leży na terenie trzech narodowych rezerwatów przyrody: Doliny Mengusowskiej, Kôprovej i Młynickiej.
• Na szczycie nie ma księgi wejść ani schroniska w bezpośredniej bliskości.

Hlińska Turnia jest ciekawym punktem hydrograficznym — wody z jej wschodnich stoków spływają do Bałtyku przez Poprad, a z północno-zachodnich do Czarnego Morza przez Wag, co czyni ją naturalnym rozdziałem między dwoma zlewiskami.