Ganek (2462 m n.p.m.) to jeden z najbardziej legendarnych szczytów Tatr Wysokich — nie dlatego, że jest najwyższy, lecz dlatego, że jest wyjątkowo surowy i dumny. Jego ściany opadają ku dolinom z imponującą gwałtownością, a historia wspinaczki na tym szczycie tworzyła się przez dziesięciolecia pełne dramatycznych prób i triumfów.

Ganek wznosi się w głównej grani Tatr Wysokich pomiędzy Rysami a Popradowym Lodowym Szczytem. Na północny wschód opada ośmiusetmetrową ścianą ku Dolinie Kaczej, na północny zachód niemal pięćsetmetrową — a jej dolną część stanowi legendarna Galeria Ganku z około 300 metrami pionowej, miejscami przewieszonej skały. To właśnie tutaj pisała się historia sportowego wspinania w Tatrach. Latem szczyt skąpany jest w alpejskim słońcu, a panorama z wierzchołka obejmuje pobliskie szczyty Tatr Wysokich, fragment grani Tatr Bielskich, część Niżnych Tatr, Beskidów Orawskich i wiele wierzchołków po stronie polskiej.

• Trasa normalna — wyjście ze Złomisk przez Taras Rumanowy i Szczerbinę Ganku, następnie granią na wierzchołek; trudność: wspinaczkowa (I stopień skali tatrzańskiej), wymagane doświadczenie lub towarzyszenie przewodnika górskiego.

• Szczyt leży na terenie tatrzańskich rezerwatów przyrody — wejście wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.
• Brak oznakowanych szlaków turystycznych prowadzących na wierzchołek.
• Trasa normalna jest dziś używana głównie jako droga zejściowa.

Pierwszego wejścia na najwyższy wierzchołek dokonali 11 sierpnia 1895 roku krakowski prawnik Władysław Kłeczyński oraz Klimek Bachleda — przez dziesięciolecia wcześniejszych prób szczyt skutecznie odpierał ataki wspinaczy, co uczyniło go prawdziwą tatrzańską legendą.