Furkotne Solisko (2320 m n.p.m.) to kameralna wzniesienie na Soliskowej Grani w Tatrach Wysokich — miejsce dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż wydeptane szlaki. Szczyt leży między Małym Soliskiem a Sztrbskim Soliskiem i otoczony jest dziką, nieokiełznaną tatrzańską przyrodą.

Z grani rozciągają się widoki na dwie piękne doliny: po lewej stronie (patrząc od południowego wschodu) ciągnie się Dolina Furkotna, po prawej zaś Dolina Młynická. Teren jest skalisty i wymagający, a sama grań zachowuje alpejski charakter przez cały rok. Zimą pokrywa śnieżna i oblodzone skały czynią to miejsce wyjątkowo surowym i spektakularnym zarazem.

• Na Furkotne Solisko nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny. Wejście możliwe jest wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim lub dla doświadczonych wspinaczy różnymi drogami wspinaczkowymi.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy parkowe.
• Wejście bez przewodnika górskiego jest niedozwolone dla zwykłych turystów.
• Pierwsze wejście letnie: Günther Oskar Dyhrenfurth i Hermann Rumpelt, 3 czerwca 1906 r.
• Pierwsze wejście zimowe: Julius Andreas Hefty i Lajos Rokfalusy, 25 marca 1913 r.

Nazwa 'Solisko' ma urokliwą historię — pochodzi od miejsca u podnóża grani, gdzie pasterze pozostawiali sól dla owiec i krów. Dziś szczyt nosi imię Antona Döllera, austriackiego alpinisty, który zapisał się w historii tatrzańskiej wspinaczki.