Furkotský štít (2 403 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które nagradzają wysiłek spektakularną panoramą, a przy tym zachowują swój dziki, nieokiełznany charakter. Leży w grani Kriváńskiej, nad Szczyrbskim Jeziorem, z dala od turystycznego gwaru — idealne miejsce dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż wydeptana ścieżka.

Szczyt jest prawdziwym węzłem topograficznym: na południe odbiega od niego Grzbiet Soliskowy, oddzielając Dolinę Mlynicką od Furkotskiej. Na zachodzie zbocza opadają ku Nefcerce, gałęzi Doliny Kôprovej. Krajobraz jest surowy i skalisto-alpejski — latem rozległe płaty kosodrzewiny i trawy górskiej, jesienią złoto-rdzawa paleta barw, zimą i wczesną wiosną pełna sceneria wysokogórska ze śniegiem i lodem. Widoki z wierzchołka obejmują dziesiątki tatrzańskich szczytów, fragmenty Niskich Tatr, Gór Wołowskich i Beskidów Orawskich.

• Bystré sedlo (od strony Doliny Mlyničnej lub Furkotskiej) — żółty szlak prowadzi przez siodło, a stamtąd nieznakowana droga na wierzchołek; trasa umiarkowanie trudna, teren skalny i usypiskowy.

• Na szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny — wejście możliwe wyłącznie przez Bystré sedlo nieoznakowaną trasą.
• Szczyt leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz na styku trzech narodowych rezerwatów przyrody: Doliny Furkotskiej, Doliny Kôprovej i Doliny Mlyničnej.
• Pierwsze odnotowane wejście wykonali Polacy K. Tetmajer i T. Boy-Żeleński z przewodnikami górskimi około 1889 roku.

Ciekawostką jest, że wierzchołek leży dokładnie na styku granic trzech rezerwatów przyrody, co czyni go swego rodzaju geograficznym punktem węzłowym całej środkowej części Tatr Wysokich.