Dzika Turnia (2376 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych szczytów Wysokich Tatr — jej sylwetka przypomina zakrzywiony ząb sterczący z głównej grani, rozpoznawalny z daleka. To szczyt dla tych, którzy szukają prawdziwej przygody bez tłumów i utartych szlaków.

Turnia wznosi się pomiędzy Szczytem Lawinowym (2606 m) a Szczytem Javorowym (2418 m), a po jej wschodniej stronie rozciąga się Dzika Kotlina — jedno z bardziej dzikich i malowniczych zamknięć dolin w tej części Tatr. Widoki ze szczytu są panoramiczne: widać okoliczne szczyty i doliny Wysokich Tatr, a przy dobrej pogodzie także Beskidy Orawskie i szczyty w południowej Polsce. Teren jest skalisty i surowy, zimą i wczesną wiosną szczyt jest oblodzony i niebezpieczny nawet dla doświadczonych wspinaczy.

• Najbliższym punktem wyjścia jest okolica Zbojníckiej Chaty — niedaleko szczytu przebiega niebieski szlak turystyczny przez przełęcz Prielom, łączący dolinę Litvorową z Wielką Doliną Zimną. Dalsze podejście na sam wierzchołek wymaga już umiejętności wspinaczkowych (trudność II–III w skali UIAA).

• Szczyt nie posiada znakowanego szlaku turystycznego — wejście możliwe wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika górskiego.
• Turnia leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz narodowych rezerwatów przyrody Bielovodská dolina i Studené doliny — ruch poza oznakowanymi szlakami jest tu prawnie ograniczony.
• W pobliżu szczytu znajduje się Zbojnícka Chata, która może stanowić punkt noclegowy lub bazę wypadową.

Pierwszy udokumentowany wход na Dziką Turnię miał miejsce w 1898 roku — dokonał go K. Englisch wraz z matką i przewodnikiem górskim Jánem Hunsdorferem, pokonując drogę w trudności II–III. To jeden z tych szczytów, które historię alpinizmu tatrzańskiego mają wpisaną w każdą skałę.