Cottaer Spitzberg (390,8 m n.p.m.) to niezwykły wulkaniczny stożek na zachodnim skraju Szwajcarii Saskiej — mała, ale wyraźna dominanta krajobrazowa, którą widać z daleka. Szczyt zbudowany z tefrytu wyłania się ponad okoliczne płaskowyże, oferując panoramę, której pozazdrościć mogłyby góry dużo wyższe.

Z otwartego, skalnego wierzchołka rozciąga się rozległy widok na 360 stopni: na północy widać Pirnę i Łużyckie Góry, na zachodzie Kotlinę Łaby, na południu grzbiet Wschodnich Rudaw, a na wschodzie charakterystyczne stoły Szwajcarii Saskiej i wulkaniczne stożki Czeskich Gór Środkowych. Wiosną i latem zbocza tętnią życiem botanicznym — po północnej stronie rośnie las dębowo-grabowy z miodunką, a ciepłe, nasłonecznione stoki są domem dla rzadkich, ciepłolubnych roślin. Jesienią całość nabiera złocistych barw, czyniąc Spitzberg wyjątkowo malowniczym celem krótkiej wycieczki.

• Großcotta (Cotta A) — krótkie podejście pieszą ścieżką od północy, trudność: łatwa
• Kleincotta (Cotta B) — krótka trasa od północnego wschodu, trudność: łatwa
• Berggießhübel lub Zwiesel — podejście szlakami od południa, trudność: łatwa/umiarkowana

• Szczyt objęty jest ochroną jako powierzchniowy pomnik przyrody (Flächennaturdenkmal) od 1979 roku — należy trzymać się wytyczonych ścieżek.
• Na szczycie stoi 49-metrowy maszt telekomunikacyjny, wybudowany w 2019 roku.
• Tuż poniżej wierzchołka, po stronie północno-zachodniej, można odnaleźć prawdopodobnie średniowieczny krzyż pokutny.

W 1865 roku na skalistym wierzchołku ustawiono słup triangulacyjny saskiej sieci geodezyjnej — to właśnie dzięki tej kolumnie ocalał fragment grzbietu skalnego, gdy w XIX wieku działał tu intensywny kamieniołom. Mała historia, wielka ironia losu.