Baraniec (2 182 m n.p.m.) to trzeci najwyższy szczyt Tatr Zachodnich po słowackiej stronie — masywna, wolnostojąca góra, która dominuje nad Doliną Żiarską i nagradza wędrowców jednymi z najpiękniejszych panoram w całym paśmie. Jeśli szukasz szczytu z prawdziwym charakterem, daleko od tłumów Tatr Wysokich, tu znajdziesz to, czego szukasz.

Wierzchołek ma charakter halne-skalny — otwarty na wszystkie strony świata, bez drzew i krzewów, z trawiastymi zboczami przeciętymi żlebami. Latem widoki sięgają od Tatr Wysokich i Kotliny Podtatrzańskiej aż po Małą i Wielką Fatrę, Niżne Tatry, a przy dobrej pogodzie nawet po Magurę Orawską i Góry Choczańskie. Jesienią zbocza pokrywają się złotem i rudością, zimą masyw staje się królestwem ciszy i śniegu — choć wtedy trasy wymagają doświadczenia i odpowiedniego wyposażenia.

• Od północy z Płaczliwego (2 125 m) — żółty szlak grzbietowy przez Siodło Żiarskie i Smrek (2 072 m), trudność: umiarkowana do wymagającej
• Od południowego zachodu z rozgałęzienia Doliny Żiarskiej — żółty szlak przez Holý vrch (1 723 m), trudność: umiarkowana
• Z Jakubovan — niebieski szlak przez Pod Holým vrchom i Holý vrch (1 723 m), trudność: umiarkowana
• Z rozgałęzienia Úzka dolina — zielony szlak przez Mládky (1 945 m), trudność: umiarkowana

• Szczyt leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy parkowe.
• Na wierzchołku stoi betonowy słupek z pojemnikiem szczytowym (książka wejść).
• W dolinie, u północno-zachodniego podnóża, znajduje się schronisko Žiarska chata — dobry punkt wypadowy lub noclegowy.

Baraniec jest węzłowym szczytem — z jego wierzchołka rozchodzą się grzbiety w kilku kierunkach, w tym na Małý Baranec (2 044 m) na południowy wschód. To topograficzna ciekawostka, która sprawia, że wędrówka grzbietem wokół tego masywu jest wyjątkowo różnorodna i satysfakcjonująca.