Sosna wollemijska to jedno z najbardziej niezwykłych odkryć botanicznych XX wieku - drzewo uznawane za wymarłe od milionów lat, które przetrwało w ukryciu w głębokich, piaskowcowych kanionach Australii. To żywy relikt, który dziś można zobaczyć nie tylko w dzikiej naturze, ale i w ogrodach botanicznych na całym świecie.

Naturalne stanowisko tego drzewa znajduje się w odległych, wąskich i stromych wąwozach Wollemi National Park w Nowej Południowej Walii, gdzie rośnie w wilgotnym, umiarkowanym lesie deszczowym. Charakterystyczna, ciemnobrązowa i guzowata kora, przypominająca płatki śniadaniowe, oraz nietypowy sposób rozgałęziania sprawiają, że drzewo to nie przypomina żadnego innego iglaka. W naturze rośnie w skrajnie odizolowanych warunkach, a dokładna lokalizacja gaju pozostaje tajemnicą chronioną przez władze parku.

• Dokładna lokalizacja dzikiej populacji w Wollemi National Park jest utajniona i niedostępna dla turystów - teren jest ściśle chroniony
• Okazy sosny wollemijskiej można za to podziwiać w ogrodach botanicznych, m.in. w Royal Botanic Garden w Sydney oraz licznych ogrodach botanicznych na całym świecie

• Gatunek krytycznie zagrożony (CR) według Czerwonej Listy IUCN, objęty ochroną prawną w Australii
• W dziczy znanych jest mniej niż 60 dorosłych drzew, rosnących w czterech niewielkich skupiskach
• Drzewa mogą osiągać 25-40 m wysokości, a najstarsze okazy szacuje się na 500-1000 lat
• Dzięki programowi klonowania sadzonki są dostępne komercyjnie dla ogrodników na całym świecie

Wszystkie znane egzemplarze są genetycznie identyczne - naukowcy przypuszczają, że gatunek przeszedł przez tzw. wąskie gardło genetyczne 10-26 tysięcy lat temu, gdy przetrwało zaledwie kilka osobników.