Śnieżne Kotły to jedno z najbardziej dramatycznych miejsc w polskich górach — dwa ogromne kotły polodowcowe wyrzeźbione w granicie Karkonoszy, kryjące w sobie rośliny niespotykane nigdzie indziej na świecie. To nie tylko widowiskowy krajobraz, ale też żywe laboratorium przyrodnicze, które zachwyca zarówno miłośników przyrody, jak i zwykłych wędrowców.

Wielki i Mały Śnieżny Kocioł rozdzielone są skalistą grzędą i robią ogromne wrażenie o każdej porze roku. Latem dno kotłów pokryte jest bujną roślinnością alpejską, a ściany skalne sięgają nawet 150 m wysokości. Jesienią kolory mchów i porostów rozpalają się do czerwieni i złota. Zimą to teren lawinowy — szlak bywa zamykany, a kotły stają się królestwem śniegu i lodu. Z górnej krawędzi rozciąga się panorama obejmująca Góry Izerskie, Rudawy Janowickie, Kotlinę Jeleniogórską, a przy dobrej pogodzie nawet odległą Ślężę.

• Szklarska Poręba — szlak czerwony (Główny Szlak Sudecki) wzdłuż Śląskiego Grzbietu do górnej krawędzi kotłów; szlak umiarkowanie wymagający
• Schronisko pod Łabskim Szczytem — szlak zielony (Ścieżka nad Reglami) przez dno Śnieżnych Kotłów do Przełęczy Karkonoskiej; trasa umiarkowana
• Od strony czeskiej — szlak żółty ze schroniska Labská bouda

• Śnieżne Kotły objęte są ochroną ścisłą w ramach Karkonoskiego Parku Narodowego — zejście ze szlaku jest zabronione
• Zielony szlak przez dno kotłów bywa zamykany zimą z powodu zagrożenia lawinowego — sprawdzaj aktualne informacje przed wyjściem
• Nad krawędzią kotłów stoi stacja przekaźnikowa i skalna formacja Czarcia Ambona — dobry punkt orientacyjny

W Żlebie Bazaltowym Małego Śnieżnego Kotła rośnie skalnica śnieżna Saxifraga nivalis — jedyne stanowisko tej rośliny w całej Europie Środkowej. To właśnie tu kryją się skarby, których nie znajdziesz nigdzie indziej.