Schronisko Zbójnickie to jedno z tych miejsc w Tatrach, które zostają z tobą na długo po powrocie do domu. Położone w głębi Wielkiej Doliny Zimnej, z dala od zgiełku niżej położonych szlaków, oferuje autentyczną atmosferę wysokogórską i poczucie prawdziwej ucieczki od cywilizacji. Działa przez cały rok, więc niezależnie od sezonu możesz tu znaleźć schronienie.

Dolina zamykająca się wokół schroniska to krajobraz surowy i zachwycający jednocześnie — skaliste ściany, lodowcowe kotły i górskie stawy, które dały schronisku jego charakterystyczną nazwę. Latem dominuje zieleń i spokój, jesienią dolina płonie barwami, a zimą zamienia się w lodowy świat stworzony dla narciarzy i miłośników alpinizmu. Przy kominku wewnątrz schroniska można odetchnąć po całym dniu wędrówki, a taras oferuje widoki, które trudno zapomnieć.

• Z rozstaju szlaków nad Schroniskiem Reinera — szlak niebieski, trudność umiarkowana
• Z rozstaju przy Zamarzniętym Kotle przez Przełom — szlak niebieski, trudność umiarkowana
• Ze Schroniska Teryego przez Siodło Poprzeczne — szlak żółty, trudność wymagająca

• Schronisko czynne przez cały rok
• Noclegi w sypialniach zbiorowych — łącznie 16 miejsc
• Dostępna kuchnia z kuchenką gazową, woda użytkowa, suszarnia
• Toaleta poza budynkiem schroniska
• Serwowane posiłki przygotowywane na miejscu
• Możliwość uprawiania turystyki pieszej, wspinaczki i narciarstwa z instruktorami

Nazwa schroniska nawiązuje do zbójników, którzy według miejscowych podań grasowali niegdyś w tej dzikiej dolinie — to właśnie od nich wzięły nazwę tutejsze stawy Zbójnickie, a po nich całe schronisko. Historia miejsca sięga 1907 roku, kiedy postawiono tu pierwszą myśliwską chatę, z czasem przekształconą w turystyczne schronisko — choć obecna budowla powstała po niszczycielskim pożarze z 1998 roku i otwarta została ponownie w 2001 roku.