Magurski Park Narodowy to jedno z najdzikszych i najmniej zatłoczonych miejsc w polskich Karpatach — prawdziwy raj dla tych, którzy szukają kontaktu z naturą z dala od turystycznych tłumów. Leżąc w sercu Beskidu Niskiego, na granicy Małopolski i Podkarpacia, park pełni unikalną rolę ekologicznego pomostu między Karpatami Zachodnimi i Wschodnimi. Czeka tu ponad 190 km² buczyn, torfowisk, skalnych rezerwatów i cichych polan.

Krajobraz parku ma w sobie coś nieuchwytnego — łagodne, zalesione grzbiety Magury Wątkowskiej, szumiące potoki i rozległe łąki tworzą atmosferę spokoju, który coraz trudniej znaleźć gdzie indziej. Wiosną buczyny eksplodują świeżą zielenią, latem ścieżki prowadzą przez chłodny cień naturalnych lasów, jesienią zaś park płonie złotem i czerwienią. Ponad 90% powierzchni pokrywają lasy, a najwyższy szczyt — Wątkowa (846 m n.p.m.) — nagradza widokiem na rozległe beskidzkie fale wzgórz.

• Folusz (parking przy wsi) — czerwona ścieżka dydaktyczna 'Folusz', prowadzi przez Diabli Kamień i Wodospad Magurski, trudność: łatwa/umiarkowana
• Krempna (siedziba parku) — żółta ścieżka 'Hałbów-Kamień', przez Przełęcz Hałbowską i szczyt Kamień, trudność: umiarkowana
• Wapienne — czerwona ścieżka 'Buczynowa', przez szczyty Mały Ferdel i Ferdel, trudność: umiarkowana
• Olchowiec — czarna pętla 'Olchowiec', przez szczyt Baranie, trudność: umiarkowana

• Park narodowy — obowiązują zasady ochrony przyrody; poruszaj się wyłącznie po wyznaczonych szlakach i ścieżkach
• Trzy strefy ochrony ścisłej: Magura Wątkowska, Kamień i Zimna Woda — wstęp do nich jest zabroniony
• Siedziba parku: Krempna 59, 38-232 Krempna
• Park chroni blisko 800 gatunków roślin i prawie 200 gatunków zwierząt, w tym 59 objętych ochroną ścisłą

Ciekawostka: przez park wieją silne, lokalne wiatry znane jako 'wiatry dukielskie' lub 'rymanowskie' — szczególnie odczuwalne jesienią i zimą, nadające tym górom swój niepowtarzalny, dziki charakter.