Alpy Kamnicko-Sawińskie to jeden z najbardziej dzikich i malowniczych zakątków Słowenii — masyw, który zachwyca stromymi skalnymi ścianami, zielonymi halami i zaskakująco alpejskim charakterem jak na tę szerokość geograficzną. To miejsce, gdzie turysta czuje prawdziwy oddech wysokich gór bez tłumów Alp Zachodnich.

Krajobraz jest tutaj niezwykle urozmaicony — lesiste doliny ustępują miejsca kamienistym graniom, a trzy czwarte obszaru porastają gęste lasy. Wyższe partie są nagie i skaliste, co nadaje im surowy, alpejski wyraz. Pod szczytem Skuta kryje się najdalej wysunięty na wschód lodowiec w całych Alpach Południowych — mała, lecz symboliczna ciekawostka geologiczna. W całym masywie ponad 28 szczytów przekracza 2000 m n.p.m., a widoki z grzbietów sięgają daleko w głąb Słowenii.

• Grintovec (2558 m n.p.m.) — najwyższy szczyt całego masywu, cel wielu doświadczonych turystów.
• Skuta (2532 m n.p.m.) — pod nim ukrywa się najdalej wysunięty na wschód lodowiec Alp Południowych.
• Storžič (2132 m n.p.m.) — popularny cel wycieczek, charakterystyczna sylwetka widoczna z daleka.
• Przełęcz Jezersko (Seebergsattel) — malownicze przejście graniczne między Słowenią a austrińską Karyntią.

• Najlepsza pora: czerwiec–wrzesień — szlaki wolne od śniegu, długie dni, piękne widoki.
• Baza wypadowa: Kamnik, Jezersko, Solčava — małe miejscowości z noclegami i dobrym dostępem do szlaków.
• Trudność szlaków: zróżnicowana — od łatwych spacerów po wymagające wspinaczki na główne szczyty wymagające dobrego przygotowania.
• Dojazd: najwygodniej samochodem z Lublany (ok. 30–40 min do Kamnika); możliwe połączenia autobusowe do Kamnika.

Ciekawostka: nazwa zachodniej części masywu — Alpy Kamnickie — pochodzi od słoweńskiego miasteczka Kamnik i została nadana już w 1778 roku przez przyrodników Belsazara Hacqueta i Franza Xavera von Wulfena. To jeden z wcześniej skatalogowanych rejonów górskich w tej części Europy.