Żółty Szczyt (2387 m n.p.m.) to dziki i surowy wierzchołek w słowackiej części Tatr Wysokich, który nie należy do łatwych celów — i właśnie to przyciąga tu doświadczonych taterników. Brak znakowanych szlaków sprawia, że to miejsce pozostaje autentyczne i niedostępne dla masowej turystyki.

Szczyt wznosi się w bocznej grani odchodzącej od Małego Lodowego Szczytu ku południowemu wschodowi. Od strony zachodniej opada potężną ścianą w kierunku Doliny Staroleśnej — to właśnie ta ekspozycja najbardziej rozbudza wyobraźnię wspinaczy. W otoczeniu Żółtego Szczytu można dostrzec sąsiednie formacje: Spągę, Sokolą Turnię czy Żółtą Basztę — osobliwą turnię wznoszącą się bezpośrednio nad Żółtą Ławką, oddzieloną od głównego wierzchołka przełączką zwaną Żółtymi Wrótkami. Zimą ten rejon zamienia się w prawdziwie alpejski krajobraz — surowy, biały i pełen respektu.

• Żółty Szczyt nie posiada żadnych znakowanych szlaków turystycznych — wejście możliwe wyłącznie dla doświadczonych taterników, najczęściej od strony Doliny Staroleśnej poprzez zachodnią ścianę.

• Szczyt leży po stronie słowackiej — obowiązują przepisy Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• Wejście na Żółty Szczyt nie jest dostępne dla turystów — wymagane doświadczenie wspinaczkowe i odpowiednie przygotowanie techniczne.
• Zachodnia ściana opadająca ku Dolinie Staroleśnej to główny obiekt zainteresowania wspinaczy.

Pierwsze letnie wejście na Żółty Szczyt odbyło się 2 sierpnia 1900 roku, a zimowe — dopiero 4 lutego 1914 roku, co świadczy o tym, jak wymagającym celem był ten szczyt dla pionierów taternictwa.